Γνωρίζετε το κοινωνικό πείραμα με το επιτραπέζιο στο οποίο δίνουν πλεονεκτήματα σε κάποιους παίχτες και σε άλλους όχι; Αυτό που γίνεται είναι ότι συνήθως, προφανώς, κερδίζει αυτός που ξεκινά με το πλεονέκτημα. Οι παίχτες που δεν έχουν πλεονεκτήματα, το αναγνωρίζουν ότι αυτό ευθύνεται που έχασαν, αλλά οι παίχτες που έτυχαν των πλεονεκτημάτων, νομίζουν ότι κέρδισαν επειδή ήταν ικανότεροι και έπαιξαν καλύτερα.
Οι φοιτητές δεν ξεκινούν, ούτε έχουν κατά τη διάρκεια των σπουδών τους τις ίδιες βάσεις. Δεν έχουν την ίδια πρόσβαση σε εκπαιδευτική βοήθεια (επί πλέον συγγράμματα, βοηθήματα, ακόμη και φροντιστήρια κάνουν κάποιοι), δεν έχουν την ίδια κατάσταση σε άλλους τομείς (οργανική και ψυχική υγεία, οικογενειακές σχέσεις, οικονομική κατάσταση κλπ) και προφανώς το "παιγχνίδι" είναι από την αρχή πειραγμένο. Ναι, κάποιοι που δεν είχαν προνόμια, θα τα καταφέρουν και κάποιοι άλλοι που είχαν προνόμια, δε θα τα καταφέρουν, όμως, στατιστικά η εξέλιξη είναι λίγο-πολύ προδιαγεγραμμένη. Και, δυστυχώς, όπως και στην περίπτωση με το επιτραπέζιο, αυτοί που απολαμβάνουν τα προνόμια, συνήθως, δεν παραδέχονται ποτέ ότι αυτός ήταν ο λόγος που πέτυχαν.
Έτσι καταλήγουμε, τεράστια προβλήματα που οφείλονται στον τρόπο και στο πλαίσιο μες στο οποίο λειτουργούν τα πανεπιστήμια, να τα αποδίδουν οι προνομιούχοι ή αυτοί που παρά τις δυσκολίες ανταπεξήλθαν, σε πρόβλημα των (υπολοίπων) φοιτητών, ενώ σε όλους τους άλλους, είναι πασιφανές ότι βρωμάει λίγο σαπίλα η κατάσταση.
