Φέτος τον Ιούνιο το ΑΟΔΕ κλείνει τον κύκλο του. Από του χρόνου θα πάψει να αποτελεί πανελλαδικώς εξεταζόμενο μάθημα. Κι αν εξακολουθήσει να διδάσκεται, ως μάθημα Γενικής Παιδείας πλέον, θα έχει την ίδια μοίρα με τα Θρησκευτικά ή τα Αρχαία....
Για κάποιους ίσως αποτελεί την χειρότερη ανάμνηση των μαθητικών τους χρόνων. Και δεν τους αδικώ. Υπήρξαν αρκετές φορές που η υπομονή μου έφτασε στα όρια της. Επειδή έγραφαν προτάσεις μετά προτάσεων, χωρίς να χρησιμοποιούν ίχνος στίξης, και έκαναν μία περίοδο λόγου σιδηρόδρομο. Επειδή χρησιμοποιούσαν σύνταξη δυσκολότερη και από τα Ξενοφώντος Ελληνικά. Επειδή διάβαζα ένα κομμάτι και περνούσαν ώρες μέχρι να το απομνημονεύσω....
Ωστόσο, επέμεινα. Όσο ακαταλαβίστικος κι αν ήταν ο επίλογος της Ιστορικής Εξέλιξης του Management, τον έμαθα. Τα 13 προβλήματα της Επικοινωνίας, μου έβγαλαν την πίστη πέρσι Μ. Βδομάδα, αλλά την Κυριακή του Πάσχα έφαγα κατσικάκι ξέροντας τα απ' έξω κι ανακατωτά. Η αποτελεσματική ακρόαση, ένα από τα ευκολότερα κομμάτια της Επικοινωνίας, που μου πήρε 2 ώρες για να μάθω, ένα απόγευμα Παρασκευής που πραγματικά ήθελα να βγω έξω... Και τελικά δεν βγήκα.
Όταν τελείωσα πλέον με τις εξετάσεις και άρχισα να σχεδιάζω το πλάνο για τις διακοπές μου, σκέφτηκα να πάρω το βιβλίο μαζί μου. Να μαζευτώ με την παρέα μου στην παραλία, να το ανάψουμε φωτιά και, με μια μπύρα στο χέρι, να αναπολήσουμε ο καθένας τα καθέκαστα όλης της χρονιάς. Κάτι που ευτυχώς δεν έκανα.
Γιατί, κοιτάζοντας πίσω συνειδητοποιώ ότι τις καλύτερες αναμνήσεις από την χρονιά των Πανελληνίων τις έχω συνδέσει με αυτό το μάθημα. Ο τελευταίος σχολικός αγιασμός με τις Εισαγωγικές έννοιες τις Επιχείρησης, η αποβολή που έφαγα όταν διάβαζα τον Fayol, ο αγώνας να καλύψω την κοιλιά που έκανα στην "κατάληψη των Λειτουργιών της Οργανώσης" κατά τη διάρκεια των χριστουγέννων. Η επανάληψη στη Δυναμική των Ομάδων στην 7ήμερη που δεν πήγα και το μετάνιωσα. Ο κόμπος που ένιωθα στο στομάχι μου καθώς πλησίαζα στη σελίδα 156 του βιβλίου, περίπου 1 μήνα πριν τις περσινές πανελλήνιες.
Όσα κακά και αν έχουν ειπωθεί για το συγκεκριμένο μάθημα, πιστεύω ότι έχει ένα προτέρημα που δεν το βρίσκεις σε κανένα άλλο πανελλαδικώς εξεταζόμενο μάθημα: Όλοι οι κόποι στο τέλος επιβραβεύονται. Ποτέ κανείς δεν έγραψε εξετάσεις ΑΟΔΕ λιγότερο από όσο αντικειμενικά άξιζε. Περισσότερο ναι, αλλά λιγότερεο όχι. Κάτι το οποίο δεν συμβαίνει με τα υπόλοιπα μαθήματα. Όλοι έχουμε ακούσει κάποιον φίλο/συμμαθητή/συμφοιτητή να λέει πως έφτασε σχεδόν να λύσει εκείνο το υποερώτημα στα Μαθηματικά ή πως από λάθος πρόσημο έχασε το θέμα στη Φυσική ή μπέρδεψε τον τονισμό στη γραμματική στα Αρχαία ή ... ή ... ή .... Εν γένει, αυτό που πρέπει να μάθει κανείς, διαβάζοντας το ΑΟΔΕ είναι να διακρίνει και να αποκομίζει ό,τι θετικά στοιχεία μπορεί, μέσα από τις πλέον δυσμενείς καταστάσεις.
