Spoiler
Επιτρέψτε μου και εμένα να καταθέσω την γνώμη μου για την παροχή επάρκειας διδασκαλίας σε μη πτυχιούχους αλλά απλά κατόχους επιπέδου C2. Χωρίς να θέλω να περιαυτολογήσω νομίζω πως η ηλικία μου και η εμπειρίες που έχω αποκομίσει όλα αυτά τα χρόνια σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες (από το δημοτικό έως τα πεδία καινοτόμων ερευνών παγκόσμιας εμβέλειας) γνωρίζοντας άπειρους καθηγητές, με έχουν καταστήσει ικανό στο να διαμορφώσω μια αρκετά σφαιρική άποψη γύρω από το ζήτημα της αξιολόγησης καθηγητικής επάρκειας. Γνώμη μου είναι πως πρέπει να σταθεί κανείς στην λέξη που προανέφερα, ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ, πράγμα δυστυχώς άγνωστο για την τραγική ελληνική πραγματικότητα. Συγκεκριμένα, το παραπάνω όσον αφορά την διδασκαλία της αγγλικής μεταφράζεται πολύ απλά στο ότι ο κάθε πικραμένος που δεν είχε τι να κάνει στην ζωή του αποφάσισε να παραστήσει τον καθηγητή, ανασύροντας ένα απλό πιστοποιητικό γλωσσομάθειας από τα εφηβικά του χρόνια.
Για να γίνω πιο συγκεκριμένος θα σας παραθέσω την προσωπική μου εμπειρία, καθώς για κακή μου τύχη συνάντησα μια τέτοια περίπτωση <<καθηγήτριας>> σε πασίγνωστο όμιλο ξένων γλωσσών, σε μία επαρχιακή πόλη. Η εν λόγω λοιπόν <<καθηγήτρια>> συνεχώς αυτοπροβαλλόταν ως μια πολύπειρη διδάσκουσα με πολλές επιτυχίες στο ενεργητικό της. Η σχέση μας δεν ήταν καλή γιατί εγώ επιζητούσα ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΣΜΟ βλέποντας την αναγκη για μάθηση της αγγλικής με άλλο πρίσμα, έχοντας αφήσει πίσω μου την χαλαρότητα του φοιτητικομαθητικού τρόπου σκέψης και γνωρίζοντας εκ πρώτης άποψης της δυσκολίες σε συνθήκες ανταγωνισμού σε ένα δύσκολο και απαιτητικότατο περιβάλλον. Με άλλα λόγια δεν ήταν λίγες οι φορές που δεν ήξερε λέξεις δύσκολες αλλά απαραίτητες για επίπεδο C2 και ερχόταν απροετοίμαστη στο μάθημα, μη γνωρίζοντας το υλικό που καλείται να διδάξει. Δεν είναι υπερβολή να σας πω πως μετά από σκληρή από μέρος μου προσπάθεια είχαμε φτάσει σε ένα επίπεδο συγκρίσιμο όσον αφορά το λεξιλόγιο. Αποκορύφωμα της αλαζονικής της στάσης ήταν να σταματήσει την διδασκαλία σε εμένα, 15 ημέρες πριν τις εξετάσεις, επιδεικνύοντας πραγματικά μια στάση απαράδεκτη, εντελώς αντιεπαγγελματική και που δεν χωρά σε έναν όμιλο που διατείνεται για το επίπεδο των διδασκόντων του, μια στάση ΑΡΑΞΟΝ. Μονίμως η συγκεκριμένη καθηγήτρια έλεγε πως "κάνω αυτήν την δουλειά 15 χρόνια και αν σου αρέσω αλλιώς να επιλέξεις άλλη", πράγμα που εν τέλει έπραξε εκείνη μονομερώς. Η επόμενη καθηγήτρια ήταν πτυχιούχος της αγγλικής και είναι περιττό να κάτσω να σας αναλύσω της διαφορές τόσο ως προς το επίπεδο γνώσεων αλλά και ως προς την διάθεση για να προσφέρει σε κάποιον που πραγματικά μοχθούσε και ήθελε να μάθει. Νομίζω πως η διαφορά εντοπίζεται στο ότι η πτυχιούχος ήταν σε θέση να καταλάβει πως τα πράγματα -γενικά στην ζωή- απαιτούν κόπο, αφού και εκείνη έχει περάσει από αμφιθέατρα, έχει κάνει λογοτεχνικές αναλύσεις, έχει εξεταστεί και αξιολογηθεί σε ακαδημαϊκό επίπεδο πάμπολλες φορές, αλλά πάνω απ’όλα έχει κάνει μια συνειδητή επιλογή ήθελε, να γίνει Καθηγήτρια της αγγλικής. Δυστυχώς για εμένα, ο χρόνος που είχαμε στη διάθεσή μας ήταν πολύ λίγος, κάναμε ελάχιστα μαθήματα, καθώς όπως είπα η πρώτη ανεκδιήγητη <<καθηγήτρια>> με παράτησε 15 ημέρες πριν τις εξετάσεις.
Συνοψίζοντας θέλω να καταλήξω στο εξής, η όλη κατάσταση με την Επάρκεια έχει δημιουργήσει συνθήκες πλήρους αναξιοκρατίας ακόμα και σε μεγάλους εκπαιδευτικούς ομίλους, με προφανέστατη την περίπτωση που σας περιέγραψα παραπάνω. Η εμπειρία από μόνης της δεν σημαίνει τίποτα, όπως τίποτα δεν σημαίνουν και τυχόν επιτυχίες σε εξετάσεις πολλαπλής επιλογής, καθώς όπως ξερουμε η διδασκαλία αναλώνεται σε προετοιμασία γύρω από το πτυχίο και όχι σε εις βάθος γνώση της γλώσσας. Η συμβουλή μου λοιπόν είναι η εξής ως προς αυτούς που θα αναζητήσουν δάσκαλο ξένων γλωσσών. Πάρτε την κατάσταση στα χέρια σας και βάλτε ένα τέλος στην αναξιοκρατία, ζητώντας πτυχία (δεν είναι ντροπή κάθε άλλο, εγώ πχ είμαι περήφανος που είμαι απόφοιτος ενός από τα καλύτερα τμήματα όχι της Ελλάδας αλλά της Ευρώπης). Καταλάβετέ το, αφού το κράτος δεν είναι ικανό να το κάνει αυτό, ας το κάνει ο καθένας μας, για δικό του πρώτα απ’όλα όφελος. Νομίζω πως εδώ που φτάσαμε -και αυτό είναι ένα γενικότερο σχόλιο- πρέπει να υιοθετηθούν τέτοιου είδους επιλογές/αναζήτησης για να δοθεί επιτέλους τόπος στους πραγματικά ικανούς και φιλότιμους.
ΥΓ1: Όσοι "επαρκιούχοι" και δη "πεπειραμένοι" δεν συμφωνούν με τις απόψεις ας μου, και θεωρούν πως παρέθεσα ένα μεμονωμένο περιστατικό, ας απαντήσουν τι άλλο ξέρουν να κάνουν ως προς την αγγλική εκτός από μια στείρα προετοιμασία για ένα από τα δεκάδες πτυχία που κυκλοφορούν.
Επίσης έχουν αναρωτηθεί γιατί η Ελλάδα είναι η ΜΟΝΑΔΙΚΗ χώρα που δίνει επάρκεια με ένα νόμο του 1940 (έλεος!!!!!)
ΥΓ2: Καλή τύχη στην έκβαση της υπόθεσης που έχει κολλήσει στα γρανάζια της ελληνικής γραφειοκρατίας. Αν και μεταξύ μας δεν έχει κολλήσει τυχαία, πολλούς βολεύει αυτή η άθλια κατάσταση.
Μπορω να καταλαβω πώς νιωθεις. Τουλαχιστον μετα βρηκες καλη καθηγητρια. Απλα σκεψου το εξης: Ολα ειναι σχετικα! Και στο σχολειο παραδειγμα οι καθηγητριες αγγλικων, αγγλικη φιλολογια ειχανε τελειωσει αλλα δεν ηταν ιδιαιτερα καλες. Που θελω να καταληξω; Ο,τι κι αν σπουδασεις αν εσενα δε σου αρεσει και δεν το γουσταρεις και εχεις μερακι και ορεξη να βελτιωθεις, οσα πτυχια κι αν εχεις (πτυχιο, μεταπτυχιακο, διδακτορικο, σε μιναρια) δεν εχει σημασια και δεν σημαινει κατι. Εχουμε δει και παρα πολυ καλους καθηγητες που δεν τελειωσαν αγγλικη φιλολογια αλλα κατι αλλο και τουβλα που τελειωσαν την Αγγλικη Φιλολογια.
Εγω δεν ξερω για ολες τις καθηγητριες που ειχα στο φροντιστηριο αλλα οι τελευταιες, ιδιως μια συγκεκριμενη, ειχε σπουδασει κατι τελειως διαφορετικο αλλα τελικα θελησε να διδασκει αγγλικα και ηταν ΦΟ-ΒΕ-ΡΗ. Πολυ καλη στη δουλεια της, πολυ συνεπης, αυστηρη αλλα σε λογικα πλαισια, πολυ επαγγελματιας. Ο επαγγελματισμος σε ενα επαγγελμα δεν καθοριζεται απο το πτυχιο που εχεις ή οχι αλλα απο το αν εχεις εσυ ο ιδιος διαμορφωσει μια τετοια νοοτροπια και οχι την νοοτροπια του ''δε με νοιαζει να βελτιωθω και να εξελιχθω στο επαγγελμα μο αρκει να παιρνω τα λεφτα μου, ουτε με ενδιαφερει τι θα παρουν ή οχι οι μαθητες απο εμενα, αρκει να χω εγω τη δουλιτα μου''. Not cool dude, not cool at all.
Περαν αυτου φετος στο φροντιστηριο ο καθηγητης που ειχα εκανε και αγγλικα. Την βδομαδα που θα διναμε καπως εγινε και μαθαμε οτι δεν εχει σπουδασει Αγγλικη Φιλολογια. Για καποιο λογο, χωρις ο ιδιος να το χει πει ετσι νομιζα κι εγω και οι αλλοι. Νομιζα οτι τελειωσε ξερω 'γω Ιστορικο-Αρχαιολογικο και εκανε μετα κατακτηριες. Κι ομως, δεν ηταν ετσι. Proficiency ειχε ο ανθρωπος αλλα ειναι κι εκεινος πολυ πολυ καλος σε αυτο που κανει. Δηλαδη, αν στο τελος εσυ δεν εχεις την ικανοτητα της μεταδοτικοτητας αλλα και της υπομπνης κανενα πτυχιο και μεθοδολογιες και ιστοριες δεν θα σε αλλαξουν.
Και για να καταληξω και εγω θελω να βγαλω επαρκεια διδασκαλιας. Επιθυμω να μπω στο τμημα Αγγλικης Φιλολογιας της Θεσσαλονικης, σημερα βγηκαν τα Αγγλικα και ειμαι 200 κατι μορια πανω απο την περσινη βαση, οποτε ευελπιστω να περασω. Κι αν δεν περασω; Α εκει θελω. (παραληρημα mode off) Εν παση περιπτωση ναι θελω κι εγω να βγαλω επαρκεια μπας κι μπορεσω να διδαξω σε φροντιστηριο ή ιδιαιτερα. Παντως, καλο ειναι να ξεκινας απο juniorακια μην εχοντας εμπειρια. Και λογικο μου ακουγεται. Ενταξει σταδιακα αποκτωντας εμπειρια θα προχωρας και σε μεγαλυτερες ταξεις αλλα οχι με τη μια να παρεις στις πλατες σου ενα τμημα πχ proficiency ενω δεν ξερεις που πανε τα τεσσερα. Οχοχοχο.
Αυτα παιδια. Δεν ξερω αν το εχει ανεβασει καποιος αλλος, αλλα οδηγιε υπαρχουν
εδώ .
Στο εξωτερικό σε καλά Πανεπιστήμια, δεν σε δέχονται αν το CPE έχει αποκτηθεί άνω της διετίας..
Αυτο το ειχα ακουσει κι εγω και ειχα ρωτησει, αλλα δεν ισχυει. Αυτο που κανουν σε πανεπιστημια του εξωτερικου ειναι να σου ζητησουν να δωσεις TOEFL Ή IELTS ή κατι τετοιο που τους δειχνει σε τι επιπεδο βρισκεσαι και αν ειναι πανω απο αυτο που θελουν αυτοι, εισαι οκ. Το proficiency υποτιθεται σε βοηθαει στο οτι εχεις ηδη ενα καλο επιπεδο, αν και σε πολλες περιπτωσεις βλεπεις παιδια που το εχουν παρει και 1. δεν ξερουν να συννενοηθουν καλα ουτε εχουν ανεση λογου, 2. δεν μπορουν καλα μια ταινια διχως υποτιτλους να δουν ή μια σειρα. Και αλλα πολλα και απλα-καθημερινα πραγματα. Αγγλικα , εξαλλου, δεν μαθαινουμε προκειμενου να γραψουμε δοκιμια και να κανουμε listening και reading αλλα για πρακτικους σκοπους και στο τελος αν δεν καταφερνουμε ουτε κι αυτο πανε τζαμπα ποσο χρονια διαβασματος.