20. f(-x) = x^2 -x -ln|x|
Θέτω ω = -χ => χ = -ω
f(ω) = (-ω)^2 - (-ω) - ln|-ω| = ω^2 + ω - ln|ω|
Οπότε f(x) = x^2 + x - ln|x|
22. α)
Πρέπει χ > 0 και 1 - χ >= 0 =>
χ > 0 και χ =< 1 =>
χ ε (0, 1]
β) Θα δείξουμε ότι η f είναι '1-1'. Αρκεί να δείξουμε ότι είναι γνησίως μονότονη.
Έστω χ1, χ2 που ανήκουν στο (0,1] τέτοια ώστε χ1 < χ2.
χ1 < χ2 => lnx1 < lnx2 (1)
x1 < x2 => -x1 > -x2 => 1-x1 > 1-x2 => ρίζα(1-χ1) > ριζα(1-χ2) => -ρίζα(1-χ1) < -ρίζα(1-χ2) (2)
Από πρόσθεση κατά μέλη των (1) και (2), προκύπτει ότι χ1 < χ2 => f(χ1) < f(χ2) για κάθε χ1, χ2 ε (0,1]. Άρα ή f είναι γνησίως μονότονη, άρα και '1-1', συνεπώς και αντιστρέφεται.
γ) Αφού το πεδίο ορισμού της f είναι το (0,1] και αυτή έχει αντίστροφη, το πεδίο ορισμού της f θα είναι το σύνολο τιμών της αντίστροφης. Συνεπώς, f-1(x) ε (0,1] για κάθε χ ανήκει στο πεδίο ορισμού της f-1, το οποίο θα βρούμε από το σύνολο τιμών της f. Αφού η f είναι γνησίως αύξουσα, τότε το f(Df) = (lim x->0 f(x), f(1)] = (-άπειρο, 0]. Άρα για κάθε χ =< 0, f-1(x) ε (0, 1]
δ) Αφού 0 < f-1(x) =< 1, => 0 < (x^2)*(f-1(x)) =< x^2. Από κριτήριο παρεμβολής, το ζητούμενο όριο είναι ίσο με 0.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.