προς schooliki και Λένω:
Συμφωνώ ότι ελάχιστοι είναι σε θέση να την υλοποιήσουν. Οι περισσότεροι απλώς την ονειρεύονται και κάνουν βήματα μέχρι ένα σημείο. Πολλοί κάνουν μεταπτυχιακά και διδακτορικά και τελικά δεν έχουν ούτε ένα ένσημο. Ούτε μια 1 ώρα στην πραγματική αγορά εργασίας. Αυτοί; Μαλάκες είναι; Ξέρω, υπάρχει ο ανταγωνισμός μιας και ζούμε σε μια καπιταλιστική κοινωνία, όπου η ποιότητα της γνώσης μετριέται σε συλλογή πτυχίων. Διαχωρίζω τη θέση μου, από τους φαινόμενα άξιους που ξεχωρίζουν το ταλέντο τους, την κλίση τους στην επιστήμη, από πολύ μικρή ηλικία. Εκείνοι ναι είναι οι ικανοί. Οι υπόλοιποι; Έπεσαν τα sos θέματα και ο συγκεκριμένος καθηγητής που κάνει 5-6 μαθήματα του οποίου επιλέξαμε, μας ανέβασε το μέσο όρο. Κάτι παρόμοιο κάνει και ο συνάδελφος. Υπήρξαν και καλές συγκυρίες με εύκολες αναθέσεις των μαθημάτων. Καλός μέσος όρος. Έπαιξαν και λίγο τα σκονάκια, χαλαρές επιτηρήσεις. Μια χαρά. Ποιος θα ρωτήσει τι και αν μάθαμε κάτι αφού ο βαθμός αποστομώνει; Βάλτε μου όσες αρνητικές θέλετε. Πριν όμως πατήστε το "κόκκινο χεράκι", σκεφτείτε λιγάκι πως δουλεύει το πράμα στην Ελλάδα πριν μιλήσουμε για το Davis, ή το Camgridge. Γιατί η σαλατοποίηση "ο x από την τάδε σχολή", χωρίς να γνωρίζουμε το καθεστώς της "τάδε σχολής" και της φιλοσοφίας σπουδών, δεν οδηγεί κάπου. Πώς γίνεται να θυμάμαι πολύ καλά μαθήματα που μου έβαλαν βαθμό 5 ή 6 μετά από 4-5 χρόνια;
Όμως ο βαθμός 5 ή 6 βαράει άσχημα στο μάτι, έτσι δεν είναι; Σου λέει, τι κοπρίτης φοιτητής ήταν αυτός;
Ο DarthFederer και ο Fast, νομίζω ότι κατανόησαν το νόημα του σχόλιού μου.
