Ο διάλογος έχει και συνέχεια..
-Πώς να σου το πω, κάνει σκονάκια, αντιγράφει, κλέβει τις εξετάσεις. Χαζός είσαι και δεν καταλαβαίνεις τί θέλω να σου πω; Κοροϊδεύει τους καθηγητές της και εκμεταλλεύεται τους συμφοιτητές της προκειμένου χωρίς κόπο να πάρει δέκα και μετά με τη βοήθεια του κολλητού βουλευτή του πατέρα της να πιάσει δουλειά στο δημόσιο και να εκμεταλλεύεται μετά όλους τους Έλληνες. Είναι μια γυναίκα χωρίς ηθικούς φραγμούς, χωρίς τσίπα. Αδίστακτη και έτοιμη για όλα.
-Θα τρελαθώ. Δεν μπορείς να μιλάς για αυτήν έτσι. Την ξέρω από μικρή. Ήμασταν οι καλύτεροι φίλοι στο σχολείο. Κολλητοί. Μοιράζαμε το ψωμί στα δύο και το τρώγαμε. Δεν είναι δυνατόν, πέφτω από τα σύννεφα.
-Κι όμως, αυτή που κάποτε ήταν μια αθώα και απονήρευτη κοπέλα, τώρα έχει ξεπουλήσει τα πάντα στο βωμό του χρήματος. Έχει κυλιστεί στο βούρκο και δεν θέλει να βγει από εκεί μέσα...
Και ο διάλογος συνεχίζεται αέναα με ανάλογου ύφους κοινωνικούς αφορισμούς...