Αν σήμερα έγραφε κάποιος αυτά που είχα γράψει εγώ πριν τέσσερα+ χρόνια σε αυτό το θέμα, θα τον έλεγα εθνικιστικό κάθαρμα!
Πολλές φορές φοβάμαι τον εαυτό μου όταν διαβάζω παλιά μου μηνύματα, αλλά χαίρομαι ταυτόχρονα που το Πανεπιστήμιο ως ένας χώρος ασύλου ανταλλαγής απόψεων λειτούργησε ώστε να σκέφτομαι πλέον καθαρότερα.
Οπότε ακυρώνοντας όλα τα προηγούμενα μηνύματά μου σε αυτό το θέμα, καταθέτω ξανά την άποψή μου.
Μου είναι δύσκολο να πιστέψω πως ένας αλλοδαπός μαθητής αγάπησε τόσο πολύ το έθνος της χώρας που διαμένει ώστε να απορρίπτει το δικό του έθνος και να σηκώνει ξένη σημαία. Όχι ότι θα ήταν αδύνατο, αλλά αμφιβάλλω στο κατά πόσον είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.
Πώς μπορεί, δηλαδή, ένας μαθητής αλβανικής καταγωγής, με γονείς μετανάστες πρώτης γενιάς, να παρελαύνει την 28/10 όταν η Ελλάδα και η Αλβανία ήταν τότε εθνικά εχθρικές χώρες; Δεν ξέρω, μου φαίνεται πολύ επιφανειακό αυτό και όπως κάθε τι επιφανειακό, το απεχθάνομαι.
Τονίζω ιδιαίτερα το «έθνος» στο παραπάνω, γιατί ουσιαστικά πιστεύω ότι είναι άλλο το έθνος και άλλο ο λαός, παρόλο που στις δύο πανελλαδικές εθνικές παρελάσεις που έχουμε σε ισχύ δεν είναι κατ' ουσίαν εθνικές, αλλά υπό μία έννοια λαϊκές: το '21 απελευθερώθηκε ο λαός από έναν πολύ επαχθή ζυγό και το '40 το θεωρώ ως (εν μέρει) νίκη κατά του φασισμού.
Η έννοια «λαός» είναι πάνω από το «έθνος» και οι λαοί θεωρώ ότι ενώνονται περισσότερο λόγω της κοινής τους τάξης, παρά του κοινού έθνους. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος, θα έπρεπε η τάξη να μας ενώνει περισσότερο από το έθνος, αλλά αυτό δε συμβαίνει και όσο δε συμβαίνει, δυστυχώς κάποιες φορές η λαϊκή νίκη είναι η εθνική νίκη.
Τέλος πάντων. Να μη μακρυγορήσω.
