Μία αξιόλογη
διάλεξη, πάνω στο θέμα, για όποιον δεν διαθέτει πολύ χρόνο.
Μία ολόκληρη
σειρά αξιόλογων διαλέξεων, πάνω στο θέμα, για όποιον έχει χρόνο και διάθεση.
Η προσωπική μου συνεισφορά στη συζήτηση είναι ότι καλό θα ήταν να μην κρίνουμε, με τόση ευκολία, καταστάσεις, στις οποίες προφανώς απευχόμαστε όλοι να βρεθούμε και κατά τις οποίες δεν υπάρχει ρεαλιστικά τρόπος να γνωρίζουμε ποια θα ήταν η πραγματική μας αντίδραση. Βεβαίως, όλοι γοητευόμαστε από μία εξιδανικευμένη εικόνα του εαυτού μας, που θα παρέμενε ηθικά αλύγιστος, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Όμως, το μετατραυματικό στρες, από το οποίο υποφέρουν σχεδόν όλοι όσοι πηγαίνουν στον πόλεμο, αποδεικνύει, ανάμεσα σε άλλα, ότι, σε ακραίες καταστάσεις, ανακαλύπτουμε πλευρές της προσωπικότητάς μας, που ούτε πιστεύαμε ποτέ ότι διαθέτουμε, αλλά ούτε και θα θέλαμε ποτέ να αναγνωρίσουμε καν ως δικές μας. Τέλος, μου φαίνεται υποκριτικό έως προκλητικό το να συνδιαλεγόμαστε φιλοσοφικά, μεταξύ τυρού και αχλαδίου, από τα πανάκριβα PC και τα iPad μας, ως προς την ηθική δικαιολόγηση ή την κοινωνική διάσταση της υποθετικής κλοπής ενός καρβελιού ψωμιού, από έναν πεινασμένο άνθρωπο. Υποτίθεται ότι το νεαρό της ηλικίας θα έπρεπε να μας κάνει περισσότερο ιδεαλιστές και λιγότερο πραγματιστές. Τυχόν παρόντες Νέοι Ρεπουμπλικανοί φυσικά εξαιρούνται.
