Συμφωνα με το Μακιαβελλι η πολιτικη δεν εχει μεσα της ηθικη , καπως ετσι γεννηθηκε και αυτη η φραση . Για την εποχη του βεβαια ηταν ενα αλμα ,αν σκεφτει κανεις οτι η ηθικη της εποχης ειχε αμεση σχεση με τη θρησκεια και κυριως με την εκκλησια .
Πραττει ορθα λοιπον ο ηγετης που εχει τη δυναμη να φθανει στο σκοπο του παρ ολες τις δυσκολιες και τα εμποδια , με λιγα λογια να πατησει επι πτωματων , παντα ομως για το καλο του κρατους .
Παραπανω ειναι η γενικη ιδεα , τωρα οσον αφορα την καθημερινοτητα μας και αν πρεπει να ενστερνιζομαστε τετοιες φρασεις νομιζω οτι ειναι εξαιρετικα λαθος . Αυτο γιατι ειναι μια φραση που αποτυπωνει κυριολεκτικα οτι δεν υπαρχει καμια αγαθοτητα στα ανθρωπινα κινητρα , ολα προερχονται απο συμφερον ακομα και οι καλες πραξεις των ανθρωπων . Συγκεκριμενα , προβαλλει οτι το ανθρωπινο ειδος λειτουργει με υποκριτικες τασεις , και οτι μοναδικος σκοπος του ειναι το προσωπικο κερδος . Ολα αυτα βεβαια ισως σε μια πιο αφηρημενη βαση .
Για μενα , ειναι μια φραση με αντιανθρωπιστικο και μηδενιστικο περιεχομενο , οταν καποιος προσπαθει να την προσσεγγισει ως μια σταση ζωης .