Παρατηρώ μία αδικαιολόγητη εμπάθεια για τις σπουδές και το πτυχίο γενικά, όπως παράλληλα μία τεχνοκρατική, αποκλειστική θεώρηση των σπουδών ως προθαλάμων της εργασίας.
Το πρόβλημα δεν είναι οι 1000 νέοι γιατροί. Το πρόβλημα είναι ότι από τους 1000 αυτούς, μόνο οι 400 ξέρουν τι είναι ιατρική και μόνο στους 100 μπορεί πραγματικά να αρέσει. Το πρόβλημα είναι ότι από τους 1000 αυτούς, λίγοι θα πρωτοπορήσουν και θα ασχοληθούν με κάτι διαφορετικό στην ιατρική, το 90% θα γίνουν παθολόγοι, καρδιολόγοι κλπ κλπ επειδή αυτό ήταν το όνειρο της μαμάς.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι κάποιοι άνθρωποι θέλουν να σπουδάσουν μια επιστήμη. Το θέμα είναι πως η θέληση αυτή δε συνοδεύεται από αγάπη για το αντικείμενο, αλλά από αγάπη για ικανοποίηση των γύρω.
Πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι θέλουν να γίνουν γιατροί - δικηγόροι - μηχανικοί ανεξάρτητα του τι πραγματικά θέλουν.
Πρόβλημα είναι η ανάγκη ύπαρξης παραπαιδείας.
Πρόβλημα είναι ότι η τεχνική εκπαίδευση έχει τόσο απαξιωθεί που, ακόμα κι αν σε κάποιον αρέσει, θα προτιμήσει τα ΑΕΙ για να μη λενε ότι πέρασε σε ΤΕΙ.
Παρ' όλα αυτά, η είσοδος στο πανεπιστήμιο είναι γεγονός ευχάριστο. Η συστηματική ενασχόληση με μία επιστήμη που σου αρέσει, όχι μόνο σου προσφέρει ικανοποίηση, αλλά αποτελεί και προϋπόθεση για γενικότερη ανάπτυξη.
Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί ο πληθυσμός μιας χώρας πρέπει να αποφασίζει τι θα ακολουθήσει βάσει των (μεταβαλλόμενων αξίζει να σημειωθεί) αναγκών της χώρας και όχι βάσει των πραγματικών προτιμήσεων, κλίσεων και ενδιαφερόντων του.Γιατί κάποιος πρέπει να αποφασίζει τι θα ακολουθήσει στο μέλλον σκεπτόμενος το αν τα ενδιαφέροντά του απειλούν τους δείκτες ανεργίας και κάτι που, στο τέλος, θα επιστρέψει στον ίδιο; Ή μήπως οι σπουδές αποσκοπούν μόνο στην παραγωγή εργατικού δυναμικού; Ή μήπως πρέπει να σπουδάζουμε αυτά που θα μειώσουν την ανεργία και όχι αυτά που μας αρέσουν;
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.