Τὸ ὅτι οἱ (περισσότεροι) κομμουνιστὲς εἶναι ξύλινοι ὅσο δὲν πάει, εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστό (πλὴν τῶν κομμουνιστῶν). Τὸ ἄσχημο ὅμως δὲν εἶναι ὅτι ἀναπαράγουν ἕναν ἀνυπόφορα ξύλινο λόγο, τὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι ὅσο περισσότερο τὸ κάνουν αὐτό, τόσο κερδίζουν εὔσημα ἀπὸ τὸ κόμμα καὶ τὸ θεωροῦν τιμή τους νὰ εἶναι ὅσο πιὸ ξύλινοι καὶ «μαρξιστικῶς ὀρθοὶ» γίνεται. Ἐγὼ ἐπιμένω, καὶ τὸ γράφω τόσο μαχητικὰ προκειμένου νὰ τὸ καταλάβουν πολλοὶ οἱ ὁποῖοι δὲν τὸ ἔχουν πάρει χαμπάρι, ὅτι τὸ συγκεκριμένο κόμμα καὶ οἱ ὀργανώσεις του εἶναι περισσότερο μία παραθρησκευτικὴ σέκτα παρὰ ἕνα συμβατικὸ κόμμα. Ὅλη ἡ φρασεολογία, ἡ ῥητορικὴ καὶ ὁ τρόπος δράσης ἐκεῖ παραπέμπουν ὅσο κι ἂν δὲ θέλουν νὰ τὸ παραδεχθοῦν...