Έγινε ο γάμος, μένουν μαζί, και κατά του χρόνου σκέφτονται να τα μαζέψουν και να φύγουν κατά Αθήνα ώστε να μπορέσει και η φίλη μου να πάει στη σχολή της, και ο καλός της να στηρίξει την επιχείρηση καθώς σκέφτονται με το πατέρα του να κάνουν κάποιο άνοιγμα σε μεγαλούπολη.
Από ότι μου είπαν ο γάμος δε σημαίνει κάτι για αυτούς, ίσα-ίσα τους βοήθησε από το να μπορούν να συναντιούνται ελεύθερα και να κυκλοφορούν μαζί στο φως της μέρας χωρίς παράξενα βλέμματα και προσβολές, μέχρι και το ότι είναι πιο εύκολο η φίλη μου να πάει μαζί του στην Αθήνα χωρίς να ακουστούν παλαβά για αυτήν εκεί στο χωριό. (Έφυγε μόνη της σε μεγαλούπολη και ποιος ξέρει πως θα καταλήξει και τη ζωή κάνει κλπ).
Λόγω του ότι πηγαίνω στο χωριό μου 1 ή 2 φορές το χρόνο και αυτό για λίγες μέρες δεν γνώριζα ότι έχουμε τέτοιες πάστες ανθρώπων μιας και από εκεί που κατάγομαι πλέον δεν το λες και χωριό αλλά κωμόπολη, μάλλον μερικοί δε μπορούν να αποβάλουν το χαρακτήρα του χωριάτη.

Εμένα με ενδιαφέρει που τελικά η φίλη μου δεν έχασε τα μυαλά της όπως πίστευα και ότι τα έχει ακόμη 400σια. Δεν ήταν επιπόλαιη απόφαση ήταν απλά μονόδρομος και λόγο της όλης πίεσης όταν έψαχνε υποστήριξη και κάποιον να την καταλάβει εμείς την κρίναμε, μόνο για αυτό μετανιώνω.
Όσο για τους γάμους στα 18 κλπ, η γνώμη παραμένει ίδια.
