Έχω την εντύπωση ότι το δίλημμα "ο Θεός υπάρχει" vs "ο Θεός δεν υπάρχει" οδηγεί σε ακρότητες τόσο τους μεν όσο και τους δε, που πολλές φορές τους αναγκάζει να λένε πράγματα παράλογα, χωρίς σοβαρά επιχειρήματα, και φυσικά, σε πολλές περιπτώσεις, αντί να προσπαθήσουμε να στηρίξουμε την δική μας άποψη, προσπαθούμε να γελοιοποιήσουμε την άποψη του άλλου, για να πλήξουμε την αξιοπιστία του, μπας και το κοινό πει ότι έχουμε εμείς δίκιο.
Ε λοιπόν, δεν υπάρχει κανένα δίλημμα. Αυτό στο οποίο θα συμφωνήσουμε όλοι -πιστεύω- είναι στο ότι
"Δεν ξέρουμε με σιγουριά αν υπάρχει Θεός -μιας και δεν έχει αποδειχτεί η ύπαρξη του, ούτε τον έχει συλλάβει κάποιος από μας με κάποια από τις 5 αισθήσεις του- αλλά το αν πιστεύεις ή όχι στην ύπαρξη του, είναι προσωπικό θέμα".
Σε κάθε περίπτωση, ας δεχτούμε και αυτό, ότι ο Θεός -ή τουλάχιστον, η εικόνα που έχουμε για τον Θεό- είναι κάτι που προκύπτει από τον Άνθρωπο. Θέλω να πω, υπάρχει-δεν υπάρχει Θεός, αυτό για το οποίο διαφωνούμε, είναι για την έννοια και την ερμηνεία που του έχει δώσει ο άνθρωπος, έτσι; Ε λοιπόν, καθώς φαίνεται, η έννοια Θεός είναι μια έννοια ανυπέρβλητη, μονίμως στο απυρόβλητο, που πάντα έχει κάποιον καλό λόγο για να μπορεί να κάνει όσα κάνει. Πάντα έχει δίκιο, πάντα μπορεί να δικαιολογηθεί, και φυσικά όλα γίνονται για το καλό του ανθρώπου.
Δεν σημαίνει αυτόματα βέβαια πως, επειδή έτσι είναι φτιαγμένη η έννοια "Θεός", ότι και ο ίδιος ο Θεός -σε περίπτωση που υπάρχει- είναι έτσι, σωστά;
Τρίτον, ας δεχτούμε και κάτι ακόμη. Πως, ανεξάρτητα από την πίστη στον Θεό, υπάρχουν και κάποια οικοδομήματα -αυτά κι αν είναι ανθρώπινες κατασκευές- που λέγονται Θρησκείες, οι οποίες, αν εξαιρέσουμε τα φαινόμενα διαφθοράς, σήψης, υπεξαιρέσεων, και άλλων τέτοιων φαινομένων, βοηθούν στην κοινωνικοποίηση μερίδας του κόσμου, με αφορμή τις γιορτές.
Τέταρτον, η δύναμη της πίστης, δεν έχει να κάνει μονο με τον Θεό. Απλά φαντάζομαι πως, όταν πιστεύεις σε κάποιον Θεό, η πίστη είναι πιο ισχυρή από το αν πιστεύεις σε οτιδήποτε άλλο. Μια ισχυρή πίστη -σε οποιαδήποτε έννοια- μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να πετύχει πολλά πράγματα, είτε πιστεύει στον Θεό, είτε στον Άνθρωπο, είτε στο καλό, είτε στη Νίκη, είτε στην Δόξα, κτλ.
Το θέμα μας δεν είναι πόσο βλάκες ή έξυπνοι είναι αυτοί που πιστεύουν ή όχι στον Θεό. Το θέμα μας είναι αν αυτή η πίστη μοιαζει περισσότερο με την πίστη σε πράγματα που αποδεδειγμένα έχουν προκύψει αξιοθαύμαστα -π.χ. την πίστη ότι μπορείς πάντα να γίνεις ακόμη καλύτερος- ή αν μοιάζει περισσότερο με την πίστη κάποιων κατοίκων της Ινδίας, που έτρωγαν τα σκατά μιας συγκεκριμένης αγελάδας γιατί είχαν πειστεί ότι τόσο το ζώο, όσο και τα κόπρανα του είναι ιερά.
Και ξέρεις τι;
Δεν πρόκειται ποτέ να πείσεις τον άλλο, όπως δεν υπήρχε ούτε μια στο εκατομύριο περίπτωση να πειστεί αυτός που έτρωγε τα σκατά της αγελάδας από τον κορυφαίο ιατρό του κόσμου ότι μπορεί και να πεθάνει από αυτήν του την συνήθεια, ακόμη και αν πάθαινε δηλητηρίαση.