Προσωπικά αυτό το συναίσθημα το ένιωθα καθ' όλη σχεδόν τη διάρκεια της χρονιάς,όσο περνούσε ο καιρός και περισσότερο...Ήταν πιστεύω αυτό που μου έκανε το μεγαλύτερο "κακό",όχι τόσο ο φόρτος των μαθημάτων,όσο η ψυχολογική πίεση που ένιωθα πρώτα απ' τον εαυτό μου και μετά απ' τους υπόλοιπους...Πολύ άσχημο πράγμα,γιατί έτσι ούτε να διαβάσεις μπορείς (τώρα γιατί τα έχεις τελειώσει,αργότερα δεν θα τελειώνουν ποτέ,πάντα θα υπάρχει κάτι παραπάνω αλλά κάποιες φορές δε θα μπορείς άλλο),αλλά απ' την άλλη ούτε και ξεκουράζεσαι πραγματικά λόγω των τύψεων-σκέψεων...Αυτό μου έμεινε πιο έντονα απ' όλα με τις Πανελλήνιες!
Η λύση θεωρώ είναι να κάτσεις τώρα που είναι νωρίς,να συνειδητοποιηθείς λίγο,να μην πηγαίνεις στα τυφλά...Κατά τ' άλλα,κλείνε τ' αυτιά σου σε παράλογες απόψεις-απαιτήσεις τρίτων,και φτιάξε το πρόγραμμά σου όπως εσύ νομίζεις ότι σου πάει καλύτερα!!Χιλιοειπωμένη ατάκα,αλλά και η σωστότερη όλων: Οι Πανελλήνιες δεν είναι αγώνας ταχύτητας,αλλά αντοχής!!

Καλή επιτυχία!