Ιδιωτικά
1. Σχολεία στα οποία πηγαίνουν παιδιά της μεγαλοαστικής τάξης της Αθήνας, του "μόνιμου" από γενιά σε γενιά πολιτικού προσωπικού της χώρας κ.λ.π. Π.χ. Κολέγιο Αθηνών, Μωραΐτης. Ειδικά στα δυο παραπάνω δε μπαίνει ο καθένας.
Στη Θεσσαλονίκη αντίστοιχα (και με παιδιά της μικροαστικής τάξης) το Ανατόλια.
Όλα ετοιμάζουν τα παιδιά κυρίως για το εξωτερικό με το I.B και τα SAT και δευτερευόντως για τις πανελλήνιες.
2. Σχολεία στα οποία πηγαίνουν παιδιά της μικροαστικής τάξης.
Κάποια έχουν ένα πολύ καλό επίπεδο. Ετοιμάζουν τα παιδιά μέσω του λυκείου για τις πανελλήνιες και την Ευρώπη και μέσω μαθημάτων SAT για την Αμερική.
Κάποια άλλα δεν διαφέρουν και πολύ από τα δημόσια.
Δημόσια
1. Πειραματικά σχολεία και γενικά σχολεία που έχουν μια ιδιαίτερη δημόσια φροντίδα, τα οποία είναι καλά.
2. Σχολεία που, είτε λόγω του διευθυντή είτε λόγω της παρουσίας αρκετών καλών δασκάλων, έχουν ένα ανεβασμένο επίπεδο.
3. Σχολεία που οι μαθητές τους έχουν την ατυχία να μην ισχύει τίποτα από τα παραπάνω.
Μην τσουβαλιάζουμε λοιπόν. Δεν είναι όλα τα σχολεία ίδια.
Όμως ένα πράγμα παραμένει το ίδιο. Σε όλα τα σχολεία υπάρχουν καλοί και κακοί μαθητές.
Μπορεί τα καλά σχολεία να έχουν μεγαλύτερο ποσοστό επιτυχιών από τα κακά, όμως και στα κακά σχολεία υπάρχουν αριστούχοι, όπως και στα καλά μαθητές που πατώνουν.
Μα θα πεί κάποιος, αυτοί πάνε σε φροντιστήριο. Μα όλοι σχεδόν πάνε σε φροντιστήριο ή κάνουν ιδιαίτερα.
Να πάμε και στα φροντιστήρια. Όλοι οι μαθητές ενός φροντιστηρίου είναι άριστοι; Και εκεί δεν υπάρχουν μαθητές που αποτυγχάνουν;
Φαύλος κύκλος;
Όχι. Τα πράγματα είναι απλά. Επιτυγχάνουν οι μαθητές που έχουν κάνει προσωπική τους υπόθεση το διάβασμα, και δεν περιμένουν κανένα μάγο καθηγητή να τους τα βάλει στο κεφάλι.
Είναι αλήθεια ότι αυτός που θα ξεκινήσει με μειονέκτημα στο σχολείο, θα χρειαστεί περισσότερη προσωπική δουλειά. Χρειάζεται μεγαλύτερο πάθος γι αυτό που κάνει.