Αφού περάσαμε την δοκιμασία, μπορεί ο καθένας να πει τη γνώμη του, το σύστημά του και τις παγίδες που σηνάντησε. Εγώ πχ στο ΑΟΔΕ έκανα αρχικά το λάθος να προσπαθήσω να το μάθω χωρίς παπαγαλία, κάτι που φυσικά δεν απέδωσε. Είναι από τη φύση του τέτοιο το μάθημα που σε αναγκάζει να το γράψεις στις εξετάσεις όσο πιο πιστά στο βιβλίο γίνεται. Μετά το διάβαζα κάθε μέρα και στο τσακ τα κατάφερα.
Όσο λοιπόν ο καθένας τα πήγε καλά σε ένα μάθημα, μπορεί να εκφράσει απόψεις πάνω σε αυτό. Δεν αναγκάζουμε κανέναν να τις ακολουθήσει, και μέσω του διαλόγου που γίνεται με τους άλλους, ο μαθητής μπορεί να διαμορφώσει μερικώς το σύστημά του αν έχει παρατηρήσει πως είναι υπέρ του κάποιο πράγμα, κάποιο tip.
Για να ξεμπερδέψω λοιπόν τη θέση μου, εγώ στην έκθεση είχα διαβάσει τους δύο τόμους του Κούτρα, για να συμπληρώσω τις γνώσεις μου πάνω σε θεματικούς κύκλους. Δεν μπορεί όμως ο μαθητής να μείνει σε αυτό, γιατί τα θέματα δεν είναι πάντα mainstream (σαν την τέχνη που έπεσε σε μας), και ο μαθητής πρέπει να σκεφτεί εκείνη την ώρα( δείτε ας πούμε τα θέματα του 2006, με τα παιδιά που πλήγηκαν από φυσική καταστροφή και την ψυχική δύναμη). Πρέπει σαφώς να ξέρει δύο λόγια για κάθε θέμα, να μπορεί όμως να σκεφτεί και να διατυπώσει δικά του επιχειρήματα για κάθε πιθανό θέμα. Κι αυτό σαφώς έρχετε από την εμπειρία στο γράψιμο και σε αυτό το είδος σκέψης. Οπότε, διαμορφώνω κι εγώ μια δικιά μου συμβουλή:
Μπορείτε να παίρνετε διάφορα θέματα εκθέσεων και χωρίς να ανοίξετε κανένα βοήθημα να προσπαθήσετε να το αναπτύξετε με βάση αυτά που ξέρετε. Στην αρχή ίσως είναι δύσκολο, αλλά μετά θα κάνετε παπάδες.
Exω βγαλει αναλυση και μιγαδικους και κανω επαναληψη μιγαδικους!
Μα δεν υπάρχει και τίποτα άλλο στην ύλη σας!
Η ανάλυση νομίζω πιάνει τις σελίδες από τον ορισμό συνάρτησης μέχρι και ολοκληρώματα.
