Εγώ είμαι κατά της Παπαγαλίας ως ένα βαθμό.
Προσπαθώ να καταλάβω πρώτα αυτό που διαβάζω, κι έπειτα να προσπαθήσω να το συνδέσω με κάτι το οποίο ξέρω καλά. Μερικές φορές, προσπαθώ να βρω διαφορετικούς τρόπους να πω το ίδιο πράγμα. Για παράδειγμα: Στο βιβλίο των μαθηματικών της β' γυμνασίου γράφει το Π.Θ., έτσι:
Σε κάθε ορθογώνιο τρίγωνο το άθροισμα των τετραγώνων των δύο κάθετων πλευρών είναι ίσο με το τετράγωνο της υποτείνουσας
Εγώ όμως, το έμαθα έτσι:
Το τετράγωνο της υποτείνουσας ενός ορθογωνίου τριγώνου, ισούται με το άθροισμα των τετραγώνων των δύο κάθετων πλευρών του
Μπορεί να είναι μια αντιστροφή της πρότασης, αλλά εμένα με μπερδεύει ο πρώτος τρόπος, οπότε χρησιμοποιώ το δεύτερο.
Σχεδόν πάντα, μάθαινα την Ιστορία και άλλα μαθήματα που χρειάζονται αποστήθιση, με δικά μου λόγια. Αυτό, δυστυχώς, σήμαινε την αρνητική εικόνα που έδειχνα στο δάσκαλο της Δ' Δημοτικού, όταν με ρώτησε να του πω το μάθημα. Έτσι, όταν πήγε η μητέρα μου να ενημερωθεί για την πρόοδό μου, ο δάσκαλος έκανε παράπονα, ότι εγώ δίνω το κακό παράδειγμα στους συμμαθητές μου και τους μπερδεύω κάνοντάς τους να νοιώθουν ανασφαλείς(

).
Δε νομίζω, ότι είναι θέμα των μαθητών, αλλά των καθηγητών, καθώς επιβραβεύουν τους "παπαγάλους". Έτσι, τα παιδιά δεν μπαίνουν καν στην διαδικασία να καταλάβουν αυτά που διαβάζουν, κι αυτό συνεχίζεται και σε μεγαλύτερες τάξεις, δυστυχώς.
Συμφωνώ, ότι τα παιδιά πρέπει να έχουν αυτές τις γνώσεις, αλλά όχι "παπαγαλίζοντας".
Νομίζω, πως αν το μάθημα γινόταν με οπτικοακουστικά μέσα, θα έμεναν περισσότερες πληροφορίες μέσα στην μνήμη μας. Πώς μαθαίνουμε τα τραγούδια απ' έξω; 1.) Μας αρέσουν 2.) Τα ακούμε πολλές φορές και κατανοούμε τη μουσική τους. Έτσι ακριβώς, μπορούμε να μάθουμε και το μάθημα.
