Κοιτα,εγω ειμαι της αποψης οτι ο καθενας πρεπει να φτιαξει τον χωρο ο οποιος τον αφορα αμεσα.Εμεις θα προσπαθησουμε να φτιαξουμε το πανεπιστημιο,καποιοι αλλοι την αγροτικη παραγωγη και τους συνεταιρισμους κλπ.
Ο καθενας βαζει ενα λιθαρακι,ωστε στο τελος να φτιαχτει ενα σωστο συνολο. .
Αυτήν είναι γενικά μια άποψη που ακούγεται στα πανεπιστήμια και την έχω ακούσει και εγώ πολλές φορές. Καταρχήν δεν μπορείς να βλέπεις τα πράματα στη κοινωνία τελείως αποκομμένα, χωρίς να έχουν καμία σχέση μεταξύ τους και να φαντασιώνεσαι ότι μπορείς να δημιουργήσεις νησίδες οποιουδήποτε χαρακτήρα(και μάλιστα να νομίζεις ότι αποτελεί λύση) , οι οποίες όπως και να το κάνουμε βασίζονται οικονομικά (και όχι μόνο, αφού υπάρχουν εκφραστές του συστήματος μέσα σε αυτές) στο αστικό κράτος.
Αλλά ας μιλήσουμε συγκεκριμένα για τα πανεπιστήμια. Θα δώσω ένα απλό παράδειγμα για να γίνει κατανοητό αυτό που γράφω παραπάνω. Με απλά λόγια ξέρουμε καλά ότι το σύστημα εξαπολύει την επίθεση του στις λαϊκές μάζες με πρόσχημα στην οικονομική κρίση και ότι η ντόπια ξενόδουλη κυβέρνηση ψηφίζει το ένα μέτρο μετά το άλλο και πετσοκόβει από παντού, όπως και από τα πανεπιστήμια. Άρα όπως καταλαβαίνεις η δράση μας δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο στα πανεπιστήμια, αφού η πηγή του κακού δεν πηγάζει από εκεί. Πού οφείλεται στο ότι μας κόβουν τα βιβλία, μας βάζουν δίδακτρα κτλ; Δεν οφείλεται στο Μνημόνιο και σε αυτή τη πολιτική;
Για να καταλήξουμε, όπως τα εργασιακά μέτρα, όπως το κούρεμα των μισθών και συντάξεων, όπως και άλλα χίλια δυο, έτσι και ο νέος νόμος πλαίσιο για τα πανεπιστήμια, η υποχρηματοδότηση των πανεπιστημίων έχουν κοινή πηγή που δεν είναι άλλη από το Μνημόνιο, την πολιτική της εξαθλίωσης και της φτώχειας, την φύση του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος. Άρα φυσικά και θα ενωθούμε με τον κόσμο της δουλειάς για να παλέψουμε ενάντια αυτής την πολιτικής, αφού πραγματική λύση μπορεί να δοθεί στο πεδίο της ταξικής πάλης, του αγώνα για την ανατροπή αυτού τους εκμεταλλευτικού συστήματος.
Τα εμποδια που δεν μας αφηνουν να παρουμε γνωσεις ,τα βαζουμε σε μεγαλο βαθμο εμεις οι ιδιοι.Με τις κομματικες παραταξεις,τις πελατειακες σχεσεις με τους καθηγητες κλπ.
Δεν βλεπω το συστημα να φοβαται τους φοιτητες.Τοσα χρονια γινονται καταληψεις και ζημιες,τιποτα δεν εχει αλλαξει.
Οι φοιτητες στην γαλλια και σε αλλες χωρες μαλλον θα ειναι μαλακες,που αφηνουν την λειτουργια των ιδρυματων ανεπηρεαστη,εργαζονται και κατεβαινουν σε πορειες ΜΟΝΟΙ τους και διαδηλωνοντας για τα ΔΙΚΑ τους δικαιωματα.
Το μυστικο αρχικα για την βελτιωση της καταστασης μας ειναι να αναθεωρησουμε καποιες πρακτικες μας και να δωσουμε την απαντηση μας στις καλπες.Απλα και ωραια.
Σε αυτά θα κάτσω να απαντήσω συνοπτικά. Άμα είναι να καθόμαστε και να ψάχνουμε για προβλήματα και να αναλωνόμαστε σε αυτό δεν ξέρω τι θα καταλάβουμε. Άμα δεν σου αρέσει κάτι προσπαθείς να το αλλάξεις, δεν παραδίνεσαι. Αναφέρεσαι στην τελευταία παράγραφο για εναλλακτικούς τρόπους πάλης, ε πάνε να τις πεις ανοικτά, κάνε προτάσεις και κάτσε να ακούσεις και τις υπόλοιπες γνώμες. Αλλά καλύτερα να μην το ανοίξουμε και αυτό (σε αυτό το θρεντ τουλάχιστον, γιατί έχει ξεφύγει ήδη αρκετά).
Δεν φοβάται το σύστημα τους φοιτητές; Για αυτό σε κάθε πορεία έχει ΜΑΤ, φαντάζομαι. Τέλος πάντων, εγώ ξέρω ότι άμα υπάρχει κόσμος στους δρόμους, αυτό είναι πρόβλημα για το σύστημα. Είναι πρόβλημα η οργάνωση του λαού, η αφύπνισή του και οι αγώνες του. Ξέρεις τι δεν φοβάται; Τις κάλπες. Οι εκλογές έρχονται απλά για να νομιμοποιήσουν αυτήν την βάρβαρη πολιτική της εξαθλίωσης. Ας μην έχουμε αυταπάτες κοινοβουλευτικών λύσεων, τι προσπαθούμε δηλαδή; να ξεγελάσουμε το σύστημα;
Όσο για τις καταλήψεις, τα διάφορα κινήματα που λες ότι δεν πέτυχαν τίποτα εγώ διαφωνώ. Πρώτον γιατί η ιστορία έχει δείξει ότι μπορούν να πετύχουν πολλά, αλλά και επειδή οποιοδήποτε κίνημα έχει να δώσει κάτι, είτε επειδή γέννησε συνειδήσεις, είτε επειδή έδωσε εμπειρίες, είτε επειδή αφύπνισε και ξεσήκωσε νέο κόσμο.
Αυτό εγώ το ονομάζω φυγή από τα καθήκοντά μου απέναντι στον εαυτό μου και την οικογένειά μου. Οι κοινωνικοί αγώνες δεν μπορεί να είναι άλλοθι για τη δική μου αδιαφορία και αποτυχία.
Μόνο φυγή δεν λέγεται αφού αγωνίζεσαι για ένα καλύτερο μέλλον. Οι κοινωνικοί αγώνες θα δώσουν πραγματική λύση στα προβλήματα του λαού και όχι το σκύψιμο του κεφαλιού πάνω από ένα βιβλίο. Όσο για την οικογένεια που λες, ξέρεις πόσα ακόμα θα πληρώνουν οι γονείς σου για σένα έτσι όπως πάει η κατάσταση; Είσαι τόσο σίγουρος ότι θα βρεις δουλειά και θα μπορέσεις να τα βγάζεις πέρα μόνος σου; Εγώ πάντως δεν είμαι. Πραγματική λύση μπορώ να βρω μόνο μέσα από τους αγώνες στο δρόμο, αυτήν είναι και λύση για όλο τον λαό.
