(οι παρακατω εντυπωσεις ειναι δικες μου)
Overview της ταινίας: Η ταινία μου φάνηκε τόσο ενδιαφέρουσα
που κάτσαμε με τον κολλητό μου και είδαμε ξανά σχεδόν όλο το πρώτο μισό της ταινίας (μπήκαμε κρυφά στην επόμενη ακριβώς προβολή, επειδή εγώ ήθελα να ξαναδώ την αρχή, ο κολλητός μου επειδή ήθελε να δει το στήθος της Dunst
)
και θέλησα έπειτα να κάνω μια μικρή έρευνα να δω τι είπαν τα "μεγάλα στόματα" των κριτικών του κόσμου.
Σε μια γρήγορη ματιά και βλέποντας λίγο πιο βαθιά από το θεωρητικό "ένας πλανήτης συγκρούεται με τη Γη"
οι κριτικοί έθεσαν ως πυρήνα των συζητήσεων την κλινική κατάθλιψη (από την οποία έπασχε και ο Τρίερ), το τέλος του κόσμου, το 2012 (!) και,φυσικά, το αιώνιο ερώτημα, το θάνατο.
Δε θα αντιλέξω με κανέναν, όμως και η δική μου σκέψη κινείται περισσότερο γύρω από το τελευταίο θέμα τόσο για το λόγο ότι αυτό μου "μετέφερε" όλη η ατμόσφαιρα της ταινίας, όσο και από μεμονωμένες εικόνες που φέρουν μια νεκρική φόρτιση.
Θα φέρω 2 παραδείγματα, 2 εικόνες που μου έμειναν:
https://www.youtube.com/watch?v=BgCD_Ac2AMU
η πρώτη είναι η εικόνα της Claire με το παιδί στην αγκαλια της
να βυθιζεται στο εδαφος σε καθε της βημα, μια εικονα που για μενα συμβολιζει τον κυκλο της ζωης και του θανατου, την επιστροφη στο χωμα, την απορροφηση της υλης, της υποταγης της στο θανατο.
η αλλη εικονα ειναι εκεινη της Justine με τα γκριζα σχοινια που την τραβουν πισω στο εδαφος, για μενα μια δυνατη εικονα που αντικατοπτριζει το αναποφευκτο του θανατου. Ιδιοφυες.
Και λιγες κριτικες που παραθετω γιατι μου αρεσαν και πλησιαζουν πολυ σ' αυτο που ενιωσα/καταλαβα και η ιδια:
O Tρίερ έχει μετατραπεί σε έναν ενορχηστρωτή των ανθρώπινων φόβων και ανησυχιών, σε έναν τελετάρχη ενός ψυχολογικού τσίρκου, και η ‘Μελαγχολία’, παρά τις ατέλειες της, κατοικεί για καιρό το μυαλό σου, σαν ένα τρομαχτικό παραμύθι που σου διηγήθηκε ένας περίεργος θείος. SCREEN INTERNATIONAL
Ένα σκοτεινό αποκαλυπτικό αριστούργημα… Ο Τρίερ αναπτύσσει με υπνωτιστικό χτίσιμο αγαπημένα του μοτίβα ανυψώνοντας τα στο επίπεδο του επικού. INDIEWIRE
