Αυτή η έκφραση «λίγο από όλα» αναφερόμενη στο τμήμα ΦΠΨ είναι αστεία, και υποδηλώνει την απόλυτη άγνοια εκείνου που τη «σκέφτηκε» (ή εκείνου που την πιστεύει και την επαναλαμβάνει) για στοιχειώδη θέματα ιστορίας της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και προγραμμάτων σπουδών των τμημάτων σήμερα. Είναι μία εκ του πονηρού έκφραση που δηλώνει εμπάθεια, καθώς και το γεγονός ότι εκείνοι που τη χρησιμοποιούν εσκεμμένα, χωρίς να είναι τελείως αδαείς, ζηλεύουν τα σημαντικότατα εφόδια που προσφέρει το τμήμα αυτό στους φοιτητές του και φοβούνται μην πέσουν από το σαθρό "θρόνο" τους. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους φοιτητές και τους πτυχιούχους, αλλά και στους πανεπιστημιακούς καθηγητές των τμημάτων Φιλολογίας που δημιουργούν τέτοιες εντυπώσεις και ενισχύουν τέτοιες αντιλήψεις, ενώ θα έπρεπε να προβάλουν τη συνεργασία και να καλλιεργούν το ήθος των νέων επιστημόνων.
Και θα ήθελα να μου απαντήσεις στο εξής, αγαπητή Έλενα: Το τμήμα Φιλολογίας δεν είναι «λίγο από όλα»; Το τμήμα Ιστορίας & Αρχαιολογίας δεν είναι «λίγο από όλα»; Και το χειρότερο: Το τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης δεν είναι το κατ’ εξοχήν «λίγο από όλα» τμήμα, στο οποίο διδάσκονται όλες οι επιστήμες, όχι μόνο οι ανθρωπιστικές, όπως συμβαίνει στη Φιλοσοφική σχολή, αλλά και κοινωνικές, θετικές (μαθηματικά, φυσική, βιολογία, γεωλογία & περιβάλλον, μέχρι και νευροεπιστήμες!), θεολογία, ακόμα και θέατρο, μουσική και άλλα καλλιτεχνικά μαθήματα κτλ.;! Και τι σημαίνει «λίγο από όλα» για τα δικά μας τμήματα της φιλοσοφικής σχολής; Οι φοιτητές και των ΤΡΙΩΝ τμημάτων δεν ειδικεύονται σε ΜΙΑ επιστήμη, ανάλογα με την κατεύθυνση που θα επιλέξουν, κάνοντας πολλά μαθήματα της επιστήμης αυτής; Επομένως, μήπως στο τμήμα Φιλολογίας εκτός από τα αντικείμενά του, οι φοιτητές δε διδάσκονται και μαθήματα Παιδαγωγικής & Διδακτικής, Φιλοσοφίας, Ιστορίας, Αρχαιολογίας, Ψυχολογίας; Σαφώς. Το ίδιο συμβαίνει και στο τμήμα Ιστορίας & Αρχαιολογίας, στο οποίο διδάσκονται μαθήματα Παιδαγωγικής & Διδακτικής, Φιλολογίας, Φιλοσοφίας, Γλωσσολογίας, Ψυχολογίας. Γιατί, λοιπόν, κατηγορείται το ΦΠΨ ότι προσφέρει και άλλα μαθήματα στους φοιτητές του, εκτός των τριών σπουδαιότατων επιστημών του; Μήπως, στην τελική, μια τέτοια έκφραση λειτουργεί αντιφατικά ή και σε βάρος αυτών που τη χρησιμοποιούν; Μήπως, δηλαδή, ο πτυχιούχος του ΦΠΨ που έχει διδαχτεί υποχρεωτικά και απαραίτητα μαθήματα όλων ισομερώς των ανθρωπιστικών αντικειμένων της σχολής μας (και μόνο), τα οποία καλείται να διδάξει, με έμφαση βέβαια στην επιστήμη που επέλεξε να ειδικευτεί, καθώς και μαθήματα ψυχοπαδαγωγικής και διδακτικής τους (με πρακτική άσκηση), είναι σφαιρικώς εκπαιδευμένος, άρα και καταλληλότερος, παρά ο πτυχιούχος τμήματος Φιλολογίας που παρουσιάζει σοβαρές ελλείψεις σε μαθήματα Ιστορίας, Παιδαγωγικής & Διδακτικής, Ψυχολογίας, Φιλοσοφίας κτλ.; Ας μην μπαίνουμε, λοιπόν, σε τέτοιες διαδικασίες. Ας αρκεστούμε στο σεβασμό και στην αναγνώριση της αξίας των τμημάτων μας.
Οι καθηγητές και οι καθηγήτριες (κυρίως ΠΕ02) που «συμβουλεύουν» έτσι τους μαθητές τους είναι επικίνδυνοι και ακατάλληλοι για το λειτούργημα που καλούνται να επιτελέσουν. Αν είχαν στοιχειώδεις γνώσεις ΣΕΠ (αντικείμενο του ΦΠΨ...) θα σέβονταν τις κλίσεις και τα ενδιαφέροντα των μαθητών και δεν θα τους «κατηύθυναν» με βάση δικά τους συμπλέγματα και αβάσιμες πεποιθήσεις. Αν ένας μαθητής επιθυμεί να ειδικευτεί στη Φιλοσοφία ή στην Παιδαγωγική ή στην Αρχαιολογία, είναι εγκληματικό να τον αποπροσανατολίζουν, αλλά αφού τον ενημερώσουν αντικειμενικά και υπεύθυνα, οφείλουν να ενισχύσουν την απόφασή του. Τέτοιοι καθηγητές είναι εκείνοι που ως γνήσιοι... δημόσιοι υπάλληλοι (και δεν αναφέρομαι φυσικά σε όλους και το τονίζω) δεν ενδιαφέρονται να κάνουν μάθημα, γιατί όπως λένε στους ίδιους τους μαθητές, θα τα μάθουν όλα στο φροντιστήριο! Είναι εκείνοι που ωθούν τους μαθητές να βάλουν ως πρώτη επιλογή τα τμήματα Δημοτικής Εκπαίδευσης, με βάση το συμφέρον, χωρίς όμως να έχουν τη στοιχειώδη λογική πως τα τμήματα αυτά στο εξής, όπως φάνηκε και φέτος, θα «ξεφουσκώσουν» και θα επιστρέψουν στις παλιές χαμηλές τους βάσεις. Είναι εκείνοι που προέρχονται από την πάλαι ποτέ ενιαία φιλοσοφική σχολή, στις οποίες δέσποζε η επιστήμη της Φιλολογίας (όπως ανέφερα στο προηγούμενο μήνυμα) και θεωρούσε τις υπόλοιπες νεώτερες επιστήμες θεραπαινίδες και δευτερεύουσες (όποιος έχει μελετήσει ιστορία της εκπαίδευσης, γνωρίζει για το πνεύμα της εποχής, την εμμονή στα κλασικιστικά πρότυπα και το αρχαϊστικό ιδεώδες του λογιοτατισμού για την αναβίωση της προγονικής δόξας, που ταλάνισε την εκπαίδευση και αποτυπώθηκε και στο γλωσσικό μας ζήτημα με την πάλη καθαρεύουσας και δημοτικής) ή προέρχονται από τα τμήματα Φιλολογίας και Ιστορίας - Αρχαιολογίας (1984 και εξής) που καθαρά εγωιστικά διαφημίζουν τα τμήματά τους. Ας καταθέσω και εγώ μια προσωπική εμπειρία από τα μαθητικά μου χρόνια... που μια φιλόλογος – αρχαιολόγος, όταν της ανατέθηκε να μας διδάξει το μάθημα της Φιλοσοφίας στη Γ΄ Λυκείου, βαρυγκωμούσε αναγνωρίζοντας την παντελή άγνοιά της, φτάνοντας στο σημείο να αναφέρεται με υποτιμητικά σχόλια. Μία, όχι όμως μοναδική περίπτωση...
Μακρηγόρησα. Με ρώτησες για τις προοπτικές ενός αυτόνομου τμήματος Γλωσσολογίας. Μα οι ίδιες θα είναι με τα σημερινά τμήματα. Θα είχαν τη δυνατότητα οι πτυχιούχοι να ασχοληθούν και με την έρευνα και με τη διδασκαλία. Το ίδιο και για το τμήμα Κλασικών Σπουδών ή ΜΝΕΦ. Όσο για την επιλογή που γράφεις μετά το κοινό πρώτο έτος, θα ήθελα να μου απαντήσεις γιατί στα τμήματα πχ. των θετικών επιστημών (Φυσικής, Χημείας κτλ.), που δε συστεγάζονται δύο ή τρεις επιστήμες, οι μαθητές επιλέγουν εύκολα και δε χρειάζονται κοινό πρώτο έτος;
