Επίσης είμαστε υποχρεωμένοι να διαβάζουμε και τα μαθήματα γενικής παιδείας! Για πιο λόγο;
Γιατί όντας ακόμη στο σχολείο, αποκτάς γενικές γνώσεις. Εάν επιθυμείς να αποκτήσεις ειδίκευση σε κάποιο συγκεκριμένο αντικείμενο, ή δεν είναι σωστή επιλογή το
Γενικό Ενιαίο Λύκειο ή πρέπει μετά να προχωρήσεις παρακάτω.
Και στο κάτω κάτω, δεν μπορούμε να κάνουμε μόνο πράγματα, που μας αρέσουν, ή που θεωρούμε εμείς σημαντικά και χρήσιμα. (Κι αυτό ισχύει γενικά στη ζωή.) Μ' αυτή τη λογική, ο Νίκος, που θέλει να γίνει οικονομολόγος, γιατί πρέπει να δώσει φυσική ή λατινικά; Η Μαρία, που αποφάσισε στο γυμνάσιο, ότι θέλει να γίνει θεολόγος, θα μπορούσε από εκείνη τη στιγμή να κόψει τα μαθηματικά και τη χημεία, αφού δεν την ενδιαφέρουν και δε θα τα χρειαστεί - ή τουλάχιστον έτσι πιστεύει τώρα. Κι από τη στιγμή που καλούμαστε να επιλέξουμε κατεύθυνση, θα μπορούσαμε, όχι απλώς να μη διαβάζουμε, αλλά να μην κάνουμε καθόλου μαθήματα γενικής παιδείας, να τα καταργήσουμε εντελώς. Και συνεχίζει όσο θέλεις η λίστα. Ε συγγνώμη, δεν παν έτσι τα πράγματα.
Θα συμφωνήσω στο ότι αυτός, που θέλει να γίνει οικονομολόγος, δε θα έπρεπε να δίνει φυσική ή λογοτεχνία,
για να περάσει στο Οικονομικό. Όχι, όμως, στο ότι δε θα έπρεπε να αποδείξει τις γνώσεις του σε εθνικό επίπεδο σε ορισμένα μαθήματα. Οι εξετάσεις αυτές (πανελλήνιες), όμως, δε θα έπρεπε να συνδέονται με την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Θέλω εξ αρχής να ξεκαθαρίσω, ότι σαφώς υποστηρίζω τις ξεχωριστές εισαγωγικές εξετάσεις, αλλά θέλω να προβάλω και μια άλλη οπτική γωνία στο θέμα. Όταν αυτός που θέλει να περάσει στο Μαθηματικό, δίνει μόνο μαθηματικά, αυτός που θέλει να περάσει στο Παιδαγωγικό, δίνει μαθήματα αγωγής κ.ο.κ., η ύλη ναι μεν σχετίζεται με το αντικείμενο, που τον ενδιαφέρει, αλλά σαφώς είναι και πιο μεγάλη κι εξειδικευμένη. Αυτό σημαίνει, ότι, όταν αποφασίσεις, ότι θα δώσεις για το Μαθηματικό, θα πρέπει να αφοσιωθείς ολοκληρωτικά σε αυτό, για να έχεις την παραμικρή πιθανότητα να μπεις μέσα. Εάν δεν περάσεις, όμως, δε θα υπάρχει αυτή η περίφημη δεύτερη ή τρίτη επιλογή. Ο ανταγωνισμός είναι τεράστιος, μπορεί να κουραστείς να δίνεις και 3 χρόνια απανωτά να έρθεις αντιμέτωπος με τα δυσάρεστα αποτελέσματα. Φοιτητής μπορεί να γίνεις πρώτη φορά στα 25 σου.
Επιπλέον, η τριτοβάθμια εκπαίδευση χρειάζεται πολύ μεγάλο προγραμματισμό. Εάν ήταν 'ανοιχτές' οι σχολές, πώς θα μπορούσε ένα τμήμα να υποστηρίξει π.χ. 700 φοιτητές στο πρώτο έτος; Αυτό έρχεται σε αντίφαση με την ποιότητα της εκπαίδευσης, που όλοι θέλουμε κι απαιτούμε.
