Παιδιά, ένα λεπτό, να τα πούμε για να τα βρούμε.
Σήμερα, όλοι υπήρξαμε αυτόπτες μάρτυρες ενός παραλογισμού. Ξεκίνησε από τη ΔΑΠ, που ενώ στις 7 έπρεπε να κλείσει τις πόρτες, συνέχιζε να βάζει τον κόσμο της, ο οποίος προφανώς τέτοια ώρα έπαιρνε σήμα να μπει, και απαντούσε στα αιτήματα για κλείσιμο της πόρτας ως αντιδημοκρατικά. Γελοιότητες. Αλλά δεν περιμέναμε τίποτα άλλο από τη ΔΑΠ.
Δεύτερον, οι "ανεξάρτητοι" έκαναν μέγα λάθος. Καπελώθηκαν και δώσανε λαβή για σχόλια περί εξάρτησης και όχι ανεξαρτησίας. Αφήστε που, το βλέπετε και μόνοι σας, η ΔΑΠ τους άδειασε με την ανακοίνωση της. Same old όμως.
Τώρα, στο δια ταύτα, ναι, δεν κατάλαβε κανείς πως μπήκαν οι τελευταίες ψήφοι. Και εγώ ρώτησα απορημένη, διότι έχω μια άποψη, τη στηρίζω, αλλά δέχομαι και την πολιτική ήττα. Και μου είπανε "το προεδρείο". Προφανώς, αναλογικά, σύμφωνα με τα νούμερα, η ΔΑΠ χαλαρά έπαιρνε τη συνέλευση. Αλλά επειδή το τελευταίο γκρουπ που μετρήθηκε προδήλως έδωσε το υπέρ στην κατάληψη, μετρήθηκε επιπόλαια. Και προσετέθη και η ψήφος του προεδρείου, που σας το λέω ειλικρινώς, σε μένα δεν ήταν εμφανές το πώς προσετέθη.
Τελικώς, κάνοντας απολογισμό, η σημερινή λέξη είναι ΤΡΑΜΠΟΥΚΙΣΜΟΣ. Εκατέρωθεν. Η Δαπ περιφερόταν και απειλούσε ΕΑΑΚιτες με ύφος "Σας ανοίγουμε και τζούζει ρε... ε???" , ενώ και από την άλλη πλευρά επικράτησε φανατισμός. Ξύλο έπεσε, ταλαιπωρία φοβερή για όλους, απίστευτα σκηνικά.
Την ψήφο μου, δεν θα την άλλαζα, και ούτε αναθεωρώ. Έκαστος έχει δικαίωμα γνώμης. Ομως πιστεύω πως η ψηφοφορία θα έπρεπε να αλλάξει, να γίνεται μυστικά, με επίδειξη τριπτύχου. Γιατί σε κάθε περίπτωση η πλειοψηφία οφείλεται να είναι σεβαστή. Αυτά. Το θέτω όσο πιο αντικειμενικά μπορώ, γιατί στη ζωή δεν είναι όλα άσπρα-μαύρα.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
