Πωωω καλα, το κανετε λες και τα ιδιωτικα της Ελλαδας ειναι κανενα κολλεγιο απο αμερικανικη ταινια, που τα κοριτσια συνωμοτουν για το ποια θα γινει αρχηγος των cheerleaders και τα δημοσια, παλι απο αμερικανικη ταινια, σχολειο του harlem που τα παιδια μαθαινουν τη ζωη με το σκληρο τροπο. Δεν αραζετε λιγο?
Εγω θεωρω οτι χρωσταω πολλα απο αυτα που ειμαι σημερα, και ακομη περισσοτερο απο αυτα που θα γινω, στην τυχαια εμπνευση των γωνιων μου να με στειλουν μετα το δημοτικο σε ιδιωτικο. Και εξηγουμαι: H διδασκαλια δεν ξερω αν ηταν καλυτερη. 3η Λυκειου εκανα και γω φροντηστηριο οπως τα παιδια των δημοσιων σχολειων. Αλλα αν πληρωνα το ιδιωτικο για να με βαλει στο πανεπιστημιο θα ηταν πραγματικα πεταμενα λεφτα. Αυτο που μου προσεφερε το ιδιωτικο σχολειο ηταν μια μεγαλη ποικιλια εξωδιδακτικων δραστηριοτητων. Ηταν οτι στη 2α Γυμνασιου ηρθε ο καθηγητης που οργανωνε την ομαδα debate και με εψησε να συμμετεχω. Απο εκει το ενα εφερε το αλλο και βρεθηκα να συμμετεχω σε πολλα μαθητικα συνεδρια, οπου αγαπησα τις διεθνεις σχεσεις και την πολιτικη, τα οποια και σπουδαζω τωρα.
Επισης το σχολειο μου παρειχε ενα ασφαλες περιβαλον, γιατι ολο κ ολο ειμασταν 250 ατομα σε ενα λυκειο, μας ηξεραν εναν-εναν, ειμασταν κ λιγο φλωροι. Ναι σορρυ που δεν εμαθα πως ξεφευγεις αν σε στριμωξουν 4 στο προαυλιο, ειναι εφοδιο ζωης.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.