Κοιταξε εγω πιστευω πως υπαρχει. Εχω περασει απο παρομοια φαση με 'σενα και μαλιστα εκανα πολυ καιρο να το ξεπερασω ,οποτε σε καταλαβαινω .Σημασια εχει να καταλαβεις πως επειδη ετυχε καποια/καποιες φορες σε εσενα δεν σημαινει οτι δεν υπαρχει φιλια .Πανω απο ολα ομως σημασια εχει να το ξεπερασεις και να προχωρησεις.Αμα το κατορθωσεις αυτο τοτε εχεις λυσει το προβλημα. Μην αφησεις αυτο το συμβαν παντως να σε κανει να χασεις την εμπιστοσυνη σου στους ανθρωπους ή να σε παρει απο κατω.Απλα μαθε να εισαι επιφυλακτικη και πονηρη(με την καλη εννοια) σε καποιες περιπτωσεις. Ακομα και οι καλυτεροι ανθρωποι ( ή τουλαχιστο αυτοι τους οποιους θεωρουσαμε καλους και αγαθους) μοιαζουν ξαφνικα ξενοι.Δεν ξερω τι σοι μαγικο ειναι αυτο, αλλα ενα σωρο παιδια -ειδικα στην εφηβεια - γινονται αγνωριστα.Σαν να αφηνουν πισω τον παλιο καλο τους εαυτο χωρις καμια προειδοποιηση και τελειως αποτομα.Και, συνηθως, η αλλαγη ειναι προς το χειροτερο

.
Πολλες φορες στις σχεσεις μας πρεπει να ειμαστε καπως αναισθητοι για να τα βγαλουμε περα. Αναισθητοι και συναμα ευαιθητοι οπου πρεπει. Αλλιως, με την πρωτη φουρτουνα δεν θα τα φερνεις βολτα.
Σιγουρα ειναι δυσκολο πραμα να βρεις την αληθινη φιλια. Γενικα, σε αυτην την ηλικια σιγουρα ακομα πιο πολυ. Αλλα οσο υπαρχουν αληθινοι ανθρωποι και αληθινα συναισθηματα χωρις υποκρισιες και ολα τα συναφη, εχεις πολλες περισσοτερες ελπιθδες να βρεις εναν αληθινο φιλο.
Επισης, να αναφερθει πως δεν προκειται ποτε μα ποτε να βρειτε φιλους αληθινουν αλλαζοντας κι εσεις ωστε να τους μοιαζετε , πραγμα που λογικα ηδη θα γνωριζετε απλα ηθελα να το τονισω. Δοκιμασμενο (δυστυχως).
Οταν προσποιεισαι/φερεσαι/ντυνεσαι/μιλας/ο,τι αλλο θελετε σαν να'σαι καποιος αλλος οσο καλα και αν υποκρινεσαι το νιωθουν και οι αλλοι και πιο πολυ εσυ ο ιδιος/α.Γι'αυτο καλυτερα να εχεις ελαχιστους φιλους τους οποιους θα αγαπας και θα σε αγαπανε και με τους οποιους το γελιο θα βγαινει μεσα απο την ψυχη σου παρα ενα σωρο καθυστερημενους ετσι για να λες οτι εχω ''φιλους'' οπου θα γελας μονο για να φανει πως περνας καλα.
