Η ζωή πάντα δεν τα φέρνει όπως τα θέλουμε. Σε άλλους μπορεί να μην οδυνηρά τα αποτελέσματα (π.χ. δεν πιάνεις την σχολή που θες) σε άλλους μπορεί να είναι οδυνηρά (π.χ. ξαφνικός θάνατος ενός αγαπημένου σου προσώπου). Οπότε νομίζω ότι είναι περιττό να αγχωνόμαστε λάθος και για λάθος πράγματα, όταν δυστυχώς υπάρχουν πολύ πιο σοβαρά προβλήματα σήμερα, όπως υγείας,...κτλ. Επίσης να λάβουμε υπόψιν τις τρεις παραμέτρους:
- Το γεγονός που λέει κάποιος ότι του αρέσει μια επιστήμη είναι τελείως χύμα και υποκειμενικό. Από την στιγμή που δεν έχεις δει μια επιστήμη σε επίπεδο δυσκολίας 4ο εξάμηνο και άνω δεν έχεις άποψη για την επιστήμη όσο ψάξιμο στο ίντερνετ και αν έχει κάνει, όσους ανθρώπους και αν έχει ρωτήσει,...κτλ γιατί πολύ απλά, η κάθε άποψη είναι υποκειμενική (με κααθρά προσωπικά κριτήρια, αδυναμίες,...κτλ) αλλά και η κάθε πληροφορία για μια επιστήμη είναι τελείως γενικόλογη με όλες τις συνθήκες ευνοϊκές και ιδανικές (κάτι που δεν ισχύει στην πραγματικότητα και πόσο μάλλον στο σύστημα της Ελλάδας). Θεωρώ γελοία την ψευδαίσθηση πολλών παιδιών, φοιτητών,..κτλ ώριμης ηλικίας που περιμένουν ένα Πανεπιστήμιο πρότυπο με πρωτοποριακές παροχές, από την στιγμή που η δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι ένα μαύρο χάλι. Γιατί λοιπόν το Πανεπιστήμιο να διαφέρει, ενώ ανήκει στην ίδια κοινωνία με τα ίδια προβλήματα; Η φράση «μου αρέσει μια επιστήμη» είναι τόσο αόριστη όσο η φράση «δεν μου αρέσει μια επιστήμη» γιατί πολύ απλά τα κριτήρια που θέτουμε (και εγώ προσωπικά) είναι γενικά, αόριστα...κτλ και όχι επιστημονικά λόγω επιστημονικής άγνοιας! Επίσης, στην Ελλάδα μια επιστήμη την επιλέγουμε να την σπουδάσουμε με βάση τις εργασιακές προοπτικές που ακούσαμε για τον γείτονα, τον συγγενή, τον φίλο,...κτλ και όχι με βάση μια ειλικρινή αυτογνωσία περί προσωπικών δυνατοτήτων για x,y,z, επαγγέλματα πτυχίου. Όλοι οι άνθρωποι ασχέτου περατώσεως των σπουδών δεν κάνουν για συγκεκριμένα επαγγέλματα πτυχίου και αυτό φαίνεται από την αγορά εργασίας.
- Η ζωή είναι τόσο μικρή που όλοι στα 18 νομίζουν ότι θα έχουν άπειρα χρόνια ζωής να κάνουμε τα πάντα εξ' αρχής σε περίπτωση αποτυχίας! Όλοι περάσαμε από αυτό το στάδιο χρονικής άγνοιας. Όσο περνάνε τα χρόνια και όντας φοιτητής και εντός ολίγου πτυχιούχος, βλέπω ότι τελικά ήταν ένα όνειρο όλο αυτό. Ο καιρός περνάει τόσο γρήγορα και αν δεν αδράξεις την ευκαιρία τότε που πρέπει, μετά βλέπεις τα τρένα να παιρνούν. Οι αντοχές σου πέφτουν καθώς περνάει ο χρόνος λόγω κούρασης σπουδών,...κτλ. Γι' αυτό και η ζωή πρέπει να έχει ποικιλία! Αν είναι να δοκιμάζεις επιστήμες (γιατί δεν σου έκατσαν όπως τις φαντάστηκες) μέχρι τα 35 χρόνια τότε η ζωή χάθηκε. Η ζωή δεν είναι σπουδές και μια μονόχνωτη διαδικασία. Ο κάθε άνθρωπος που επέλεξε να σπουδάσει και πέτυχε στην μετέπειτα πορεία του, αντιμετώπισε χαρές και πικρίες. Δεν του ήρθαν πάντα όλα ρόδινα. Αναγκάστηκε πολλές φορές να συμβιβαστεί γιατί πολύ απλά, ο φοιτητής προσαρμόζεται στην επιστήμη και όχι η επιστήμη στον φοιτητή. Έτσι πουλάει το σύστημα! Όσοι προσπάθησαν να πουλήσουν αμφισβήτηση,..κτλ απλά δεν μπόρεσαν να διεκπεραιώσουν την επιστήμη τους. Η κάθε επιστήμη θέλει μεγάλο ζόρισμα και τεράστιες αντοχές και όχι γλυκανάλατες κουβέντες, εφόσον κανείς επιδιώκει το πτυχίο βέβαια! Γιατί μην ξεχνάμε υπάρχουν άνθρωποι που σπουδάζουν για να σπουδάζουν χωρίς να ενδιαφέρονται για το πτυχίο. Όλα τα άλλα τα ακούω βερεσέ, για τον λόγο ότι πέρασα και εγώ από φάση αηδίας, βαρεμάρας,...κτλ λόγω τρομερών δυσκολιών κατανόησης (νόμισα ότι ήμουν χαζός και δεν μου έκοβε) των Πανεπιστημιακών μαθημάτων αλλά και των θεμάτων εξεταστικής και απλά τα ξεπέρασα με προσωπικό πείσμα και ατελείωτο ξενύχτι σοβαρής μελέτης (όπου άλλοι φοιτητές πήγαιναν μπουζούκια). Την αρχική βαρεμάρα, το γεγονός ότι δεν ήταν η πρώτη μου επιλογή,...κτλ τα μετέτρεψα σε δημιουργική μάθηση. Τρώγοντας έρχεται η όρεξη.
- Φυσικά μην ξεχνάτε ότι μένουμε Ελλάδα με ότι συνεπάγεται αυτό στην ανώτατη παιδεία.
