Ρε παιδιά, περνάω από μια φάση η οποία είναι πολύ άκυρη, πολύ χαλαρή. Που σκέφτομαι ότι οκ, κι αν δεν περάσω δε θα γίνει και τίποτα. ή θα ξαναδώσω, ή θα πάω σε καμιά ιδιωτική σχολή, ή θα βρω δουλειά και κάποια στιγμή θα ξαναδώσω.
Δε ξέρω, δε μ' αρέσει που σκέφτομαι έτσι, γιατί είμαι σε μουντ "ωωωωωω σιγά κι άμα δε διαβάσω τώρα, θα το διαβάσω μετά", ή μου' ρχεται ώρες ώρες και λέω "δεν θα σκοτωθώ στο διάβασμα, έτσι κι αλλιώς δε θα τα πάω καλά"
Γενικά πολλά άστατα τα πράγματα, πολλή απαισιοδοξία.
Ίσως χάλασε λίγο το πρόγραμμά μου από τότε που άρχισε η κατάληψη, και καθόμουν με τις ώρες και σκεφτόμουν το μέλλον μου. Μάλλον αυτό θα φταίει.
Υπόσχομαι να ξαναμπώ στους ίδιους ρυθμούς πάλι, και να μην είμαι τοσο χαλαρή.
ΟΥΦ. Ήθελα να τα βγάλω από μέσα μου.