Εγώ πάλι, να συνειγορήσω και λίγο με το διάβολο; Προς χάριν της συζήτησης δηλαδή.
Αρχικά, να κάνουμε τη βασική διάκριση οτι το σχολείο σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να συγκριθεί με το πανεπιστήμιο από πολλές απόψεις. Συνεπώς δεν τίθεται θέμα αντιπαραβολής δυσκολίας , για να έχουμε μια αντιστοιχιση στους βαθμούς.
Τώρα το αν διαβάζει ο καθένας ή οχι αυτο είναι θέμα προσωπικής προτίμησης, ενδιαφέροντος και φιλοδοξίας πιστεύω. Όχι οτι οι καλοι βαθμοί ή η πρόσβαση τελικά σε μια σχολή με γόητρο παρέχουν κάποια ουσιαστική αξία απο πλευρά καταξίωσης, αλλά πρέπει πιστεύω να ομολογήσουμε οτι και μερικές φορές οι γονείς έχουν και ένα δίκιο. Δε διαφωνώ απαρραιτήτως με τα προλεγόμενα, αλλά μου γενάται η υποψία οτι μάλλον, υπάρχει μια γενικοτερη τάση υπερβολής.
Δεν το βρίσκετε λογικό αν ο γονέας βλέπει μια καθιερωμένη μετριότητα στην επίδοση του παιδιού του να προβληματίζεται γι αυτό και να το ωθεί να προσπαθήσει περισσότερο; Απο τη μια η προσπάθεια που καταβάλλει κανείς στο σχολείο, τον προετοιμάζει αργότερα για την επαγγελματική του σταδιοδρομία. Αν μάθεις να δουλεύεις θα δουλεύεις, αν δε μάθεις θα αρκείσαι πάντα στην αρχή του ελαχίστου έργου, μεγαλο κέρδος με το μικρότερο δυνατό κόπο. Προς θεου δεν υπαινύσσομαι οτι όλοι πρέπει να γίνουν μαθητές το 19 / 20 ή να περάσουν στο πανεπιστήμιο. Εξάλλου δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για να γίνουν επιστήμονες, ούτε το να επιλέξει κάποιος να κάνει κάτι άλλο στη ζωή του είναι απαξιωτικό.
Το ζήτημα εστιάζεται, κατ' εμέ, στο να καταβάλλει ο καθένας την προσπάθεια του, στο μέγιστο που μπορεί. Απο κει και μετά οι βαθμοί είναι δευτερεύουσας σημασίας. Αλλά το να προσπαθήσεις και να πεις εγώ τόσο μπορώ είναι καθοριστικής σημασίας για τη δική σου αυτοαξιολόγηση πιστεύω.
Πολλές φορές η μετριότητα των βαθμών είναι προιόν έλλειψης προσπάθειας από πλευράς των μαθητών, σε συνδυασμό με την γενικοτερη απαξιωση που έχει καλλιεργηθεί στην ελληνική κοινωνία για την συνεισφορά του σχολείου στη μάθηση. Αυτό ειναι πιστεύω, η κυριότερη πηγή αμφιβολίας των γονέων όσον αφορά τους βαθμούς. Και εξηγούμαι : Η πλειονότητα, εξαιρουμένων των ανθρώπων που έχουν κάποιου είδους ψυχολογικο κόμπλεξ ανωτερώτητας και θέλουν να δουν τα παιδιά τους πάσει θυσία στο πρώτο σκαλί του βάθρου, πιστεύω οτι δυσανασχετεί με τους βαθμούς αν νομίζει οτι, ή βλέπει οτι το παιδί τους δεν ασχολείται αρκετά ή καθόλου. Κακά τα ψέματα, η δουλειά του μαθητή είναι το διάβασμα. εξίσου σημαντικά είναι το παιχνίδι, η βόλτα , η φιλία και ο έρωτας αλλά έχω παρατηρήσει μια γενικότερα παρεξηγημένη ιδέα περί του διαβάσματος. Ακόμη και αν κάποιος δε στοχεύει στο πανεπιστήμιο, ακόμη και αν δεν ενδιαφέρεται κανείς για το τι βαθμούς πήρε, ο κάθε μαθητής πρέπει να προσπαθεί να αποκτήσει οσο το δυνατόν, σφαιρική, πραγματική γνώση.
Στην αντίθετη περίπτωση γίνεται θύμα της ίδιας του της άγνοιας. Αναλφαβητισμός παλιότερα σήμαινε η έλλειψη στοιχειωδών γνώσεων γραφήσ ανάγνωσης, ιστορίας κτλ. Σήμερα η έννοια έχει αποκτήσει μια τελείως διαφορετική διάσταση σε σχέση με το παρελθόν. Ο ρυθμός της εξέλιξης της γνώσης έχουν συμπιέσει όλο και πιο εξειδικευμένη γνώση στα χαμηλότερα επίπεδα της εκπαίδευσης, που σαφώς κάνουν τη μαθησιακή διαδικασία δυσκολότερη, μολαταύτα μάλλον είναι απαρραίτητη για να μπορέσει ο καθένας μας να ανταπεξέλθει στις επιταγές της εποχής.
Εν ολίγοις, μήπως τελικά φταίμε και μεις, μήπως προσπαθούμε να αποφύγουμε ως ένα βαθμό την προσπάθεια που απαιτείται και τελικά παραπονιόμαστε ενώ θα έπρεπε να δουλέψουμε περισσότερο;
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
