Αν δεν είναι αδικία να πεθαίνουν ξαφνικά καλοί άνθρωποι,που δεν έφταιξαν σε τίποτα και αφήνουν πίσω τους μια οικογένεια ξεκρέμαστη ήδη φορτωμένη με προβλήματα τότε τί είναι;Πως μπορείς να συνεχίσεις να πιστεύεις όταν βλέπεις ανθρώπους δίπλα σου να διαλύονται χωρίς να έχουν φταίξει πουθενά;Πόση δύναμη πρέπει να έχει ένα παιδί για να αντέξει το χαμό του πατέρα του;
Δε ξέρω πραγματικά πώς να του φερθώ και τί να πω...Στην ουσία εμείς τον μεγαλώσαμε...Κάθε μέρα μαζί..Τώρα;Τί;
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.