Αν και είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην ξανααπαντήσω σοβαρά σε όσους χρησιμοποιούν τον όρο "κουμουνισμός" γιατί κινδυνεύει να πέσει ο δείκτης ευφυίας μου δέκα μονάδες, ας κάνω μια εξαίρεση.
Είναι γνωστή η τάση να γίνεται κριτική στον μαρξισμό ως ιδεολογία μανιχαιστική και ουτοπική. Στην πραγματικότητα ουτοπική και ιδεαλιστική είναι μόνο η αστική, φιλελεύθερη αντίληψη για τον καπιταλισμό. Είναι η αντίληψη ότι η ανεργία, οι ταξικές ανισότητες θα αμβλυνθούν μέσω του ανταγωνισμού, μέσω της απληστίας αυτών που έχουν τον πλούτο. Ότι έτσι θα οδηγηθούμε σε μείωση τιμών των προιόντων, βελτίωση της ποιότητας κλπ. Αυτό που αποδείχθηκε ήταν ακριβώς το αντίθετο. Το κίνητρο του κέρδους οδήγησε σε όξυνση των ταξικών αντιθέσεων, σε άμβλυνση της αρχέγονης αντίθεσης και διαπάλης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας. Με τον τρόπο αυτό η εξουσία όπως ήταν αναμενόμενο πέρασε στην αστική τάξη. Ότι κατάκτηση προς όφελος των αναγκών μας είχαμε από την Γαλλική επανάσταση και την εδραίωση του καπιταλισμού προέκυψε από την οργνωμένη πάλη της εργατικής τάξης και ερχόταν σε αντίθεση με τα συμφέροντα της αστικής. Από το 8ωρο και την Κυριακάτικη αργία(λέμε τώρα) μέχρι τις συνδικαλιστικές ελευθερίες και τον βασικό μισθό. Όλα αυτά κατακτήθηκαν με αίμα. Ο μαρξισμός αντίθετα βασίζεται στον διαλεκτικό υλισμό. Μελετάμε τις αντιθέσεις και μέσως της σύγκρουσης και της λύσης αυτών οδηγούμαστε σε πρόοδο.
Ας δούμε τώρα τον ορισμό της δημοκρατίας. Η δημοκρατία είναι το πολίτευμα όπου η εξουσία πηγάζει από τον λαό, ασκείται από τον λαό και υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού. Τι απο τα παραπάνω συμβαίνουν στην αστική "δημοκρατία". Όλα τα μέσα παραγωγής, όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ελέγχονται από την αστική τάξη. Όποια κυβέρνηση και αν εκλεχθεί οφείλει να δίνει όρκους πίστης στην αστική τάξη ότι θα προστατεύσει τα συμφέροντα της. Ταυτόχρονα ελέγχουν σε μεγάλο βαθμό την ψήφο μέσω των ΜΜΕ. Η ψήφος είναι η μοναδική παραχώρηση που δίνουν μια φορά στα 4 χρόνια για να δίνουν την ψευδαίσθηση ότι ο λαός επιλέγει δημοκρατικά. Πλήρης στρέβλωση της έννοιας της δημοκρατίας. Στην πραγματικότητα το πολίτευμα που έχουμε είναι δικτατορία του κεφαλαίου. Αντίθεση σε αυτήν την δικτατορία έρχεται η δικτατορία του προλεταριάτου. Μία μεταβατική περίοδος όπου η εργατική τάξη ως κινητήριος μοχλός της κοινωνίας μετά απο επαναστατική κατάληψη της εξουσίας από τους αστούς κινεί την ταξική πάλη και απαλλοτριώνει τις ταξικές αντιθέσεις. Ταυτόχρονα γεννάει μία όαση άμεσης δημοκρατίας που ασκείται αποκεντρωμένα, καθημερινά από όλο τον λαό στις λαικές συνελεύσεις και τους χώρους δουλειάς. Το κίνητρο του κέρδους που καταστρέφει τον πλανήτη και γεννά πολέμους και εκμετάλλευση παύει να υπάρχει και αντικαθίσταται από την κοινωνική εργασία. Η αλλοτρίωση της εργασίας και η υφαρπαγή της υπεραξίας απο τους εργαζομένους παύει να υπάρχει και σχεδόν δεν διαχωρίζεται από τον ελεύθερο χρόνο αφού γίνεται η πνευματική ολοκλήρωση της ανθρώπινης ανάγκης για παραγωγή έργου. Η κοινωνική εξέλιξη συνεχίζεται μέχρι την ολοκλήρωτική εξαφάνιση των τάξεων και την αυτοδιάλυση του κράτους.
Αυτό που τα μίντια σου λένε ότι είναι δικτατορία και φασισμός είναι ότι στον σοσιαλισμό η εργατική τάξη παίρνει την εξουσία από την αστική και ασκει. Μιλάνε για κομμουνιστικά εγκλήματα μην λαμβάνοντας υπόψην τους την ταξική πάλη του λαού που έβρισκε τιτάνιες αντιστάσεις στον αγώνα του για κοινωνική πρόοδο και χρεώνουν τα εγκλήματα σε μερικούς τρισκατάρατους δικτάτορες. Ήταν όλα τέλεια στον υπαρκτό σοσιαλισμό; Σίγουρα όχι. Πότε όμως άρχισαν να αλλοτριώνονται; Όταν η δημοκρατία σταμάτησε να ασκείται άμεσα απο τους εργαζομένους στους χώρους δουλειάς και στις άικές συνελεύσεις και όταν για να λυθούν υπαρκτά προβλήματα χρησιμοποιήθηκαν νόμοι του καπιταλισμού που γεννούν αχρειότητα και ταξικές εκμεταλλευτικές σχέσεις. Σε συμβουλεύω όμως να μελετήσεις και τις τεραστιες κατακτήσεις των εργαζομένων στις χώρες αυτές όπως η ανύψωση του βιοτικού επιπέδου, η εξάλειψη της ανεργίας και η δωρέαν υγεία παιδεία( η Κούβα έχει αναμφισβήτητα ένα απο τα καλύτερα συστήματα υγείας,παιδείας και κοινωνικής πρόνοιας στον κόσμο) και στέγαση.
