Είχα πει ότι πολιτική ανάλυση δεν θα έκανα εδώ μέσα, αλλά ας είναι...
Πριν 80 χρόνια ένας Ισπανός αναρχικός αγωνιστής είχε πει:
"... όποιος ψηφίσει και δεν προετοιμάσει την κοινωνική επανάσταση είναι για μας βλαβερός, αλλά το ίδιο βλαβερός είναι και όποιος απόσχει από τις εκλογές και δεν προετοιμάσει την κοινωνική επανάσταση..."
Η παραπάνω πρόταση αποκτά ξανά βαρύνουσα σημασία στην Ελλάδα του 2015: Όποιος εναποθέτει τις ελπίδες του στην αριστερή διαχείριση, δια της ψήφου και μόνο (ή καλύτερα στην περίπτωσή μας αναθέτει), αργά ή γρήγορα θα διαψευσθεί οικτρά. Η Αριστερά, σε όλες τις εκφάνσεις της είχε πάντα ειλικρινείς ανθρώπους στις τάξεις της, και "απλούς" αγωνιστές με ήθος που παρασάγγας απέχει από τα αποβράσματα που, προς το παρόν, καλώς και ευτυχώς ξεκουμπίστηκαν. Όμως, τόσο στο παρελθόν (βλ. τι είχε γίνει με το Βελουχιώτη) όσο και τώρα, οι επιλογές της εκπορεύονται από κάθετες ιεραρχικές δομές, προσωποπαγείς, προστακτικές και, κυρίως σήμερα (ταξικά) απομακρυσμένες από τα κοινωνικά στρώματα στο όνομα των οποίων μιλάει. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για τον ΣΥΡΙΖΑ, που όχι μόνο πήρε εντολή από ένα εκλογικό σώμα-χυλό, που είναι πρόθυμος να ρεύσει εντελώς ανάποδα στο πρώτο στραβοπάτημα, αλλά είναι και ο ίδιος ένα παράδοξο κράμα με πολλά μπολιάσματα τυχοδιωκτών του πρώην δικομματισμού. Ακόμα περισσότερο, όταν όλο αυτό μπολιάζεται με καμμένους και ψεκασμένους εθνο-θρησκολάγνους.
Από τον Ιανουάριο του '15 μέχρι σήμερα, είδαμε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να δίνεται σε μία διαπραγμάτευση-αγώνα πόκερ, της οποίας τα χαρτιά ήταν από πριν σημαδεμένα. Ακόμη και οι ίδιοι το παραδέχτηκαν, ότι δεν γινόταν να κάνουν κάτι διαφορετικό στο τέλος, με τους συσχετισμούς που υπήρχαν, και το σύστημα που γυρνάει τα γρανάζια του φιλελεύθερου δόγματος. Δηλαδή, όσο καλές και αν είναι αρχικά οι προθέσεις κάποιου (που ναι, προσωπικά πιστεύω ότι ο Τσίπρας από τη σκοπιά του δεν είχε δόλο), η πραγματική επιλογή -και κατα πάσα πιθανότητα η μόνη- είναι ανάμεσα στο σύστημα αυτό και στην καταστροφή του.
Είτε εφησυχαζόμαστε αυταπατώμενοι πως, ένα διαχρονικά και απανταχού απάνθρωπο σύνολο καταπιεστικών σχέσεων και θεσμών θα το εξανθρωπίσει ο κάθε "Αλέξης" και το επιτελείο του, ή θα προετοιμάσουμε ένα ριζικό κοινωνικό μετασχηματισμό που θα στείλει στον αγύριστο κόμματα, κυβερνήσεις, εργοδότες, διευθυντές, πρωινά μισθωτά ξυπνήματα, νυχτερινές άνεργες αγωνίες, κέρδη και χρέη.
Εάν γινόταν εκλογές πριν λίγες μέρες, θα ψήφιζα ΣΥΡΙΖΑ απλά και μόνο για το κοινωνικό κομμάτι της ιθαγένιας, του νόμου Μπαλτά, του συμφώνου συμβίωσης, την απομάκρυνση στις περισσότερες περιπτώσεις της αστυνομίας από τις κοινωνικές διαδηλώσεις/στέκια/χώρους/καταλήψεις και τα ψίχουλα (που και αυτά έχουν τη σημασία τους) που δόθηκαν για την ανθρωπιστική κρίση.
Όμως δεδομένου ότι οι εκλογές θα γίνουν σε ένα μήνα από τώρα (έχουν περάσει τα παραπάνω κοινωνικά μέτρα) και με βάση την ανάλυση που προηγήθηκε, θα επιλέξω την αποχή απέναντι σε ένα συνολικό πολιτικό σύστημα που ζέχνει σαπίλα εκ των έσω.
Άλλωστε όπως σοφά λέει ο ποιητής, "τα καλύτερα ταξίδια είναι αυτά που ακόμα δεν κάναμε". Στο δικό μας χέρι είναι, και όχι σ'εκείνο της... Αριστεράς του Κυρίου, που ως τέτοια εξακολουθεί πάντα να προϋποθέτει Κύριους και δούλους.
Υ.Γ. Με τα πρόσφατα γεγονότα στην Κω και συνολικότερα στο Αιγαίο, και το γεγονός ότι η γκεσταμπίτικη μαφία του βαθέος κράτους θα ξαναβγεί τρίτο κόμμα, μας δίνει ένα λόγο παραπάνω να τσακίζουμε τους θιασώτες της όπου τους βρίσκουμε - αυτούς και τα συγγενή τους μπαλτακοειδή παρακρατικά βοθρολύματα.
