αυτή η μητρότητα μας σώζει πάντα!
Και όχι μόνο αυτό. Ας πούμε ότι μυστηριωδώς βρούμε τρόπο να μεγαλώσουν τα παιδιά που είναι πίσω.
Για στρατιωτική εκπαίδευση των γυναικών, θα πρέπει να δημιουργηθούν στρατόπεδα θηλέων (γιατί σε μεικτά υπάρχει τεράστιο πρόβλημα με σεξουαλικές κακοποιήσεις - όπως γίνεται πχ στον στρατό των ΗΠΑ).
Για την δημιουργία νέων στρατοπέδων χρειάζονται χρήματα. Που ένα κράτος που δεν επείγει να πολεμήσει, δεν θα επενδύσει.
Εκτός αν πάθουμε ότι έπαθαν η Ουκρανία, που πολλές άτεκνες γυναίκες έμειναν πίσω, πήραν όπλο και ρίχτηκαν και αυτές στην μάχη. Οι γυναίκες με παιδιά τα πήραν και έτρεξαν για να τα σώσουν. Οι γυναίκες ιατροί, φαρμακοποιοι και λοιπων επαγγελμάτων, αναγκάστηκαν να μείνουν στην χώρα.
Δυστυχώς έτσι είναι η αλήθεια σε αυτές τις καταστάσεις. Κάποιος θα σώσει την νέα γενιά - τα μικρά παιδιά - και κάποιος θα σκοτωθεί.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 28 Απριλίου 2023
Γενικά η γερμανική τηλεόραση τις απογευματινές ώρες δείχνει ατελείωτα ντοκυμαντέρ με πολέμους του 20ου αιώνα ειδικά από το πεδίο των μαχών, χωρίς αλλοιωμένες εικόνες ή βίντεο. Πολλές φορές έστεφα το βλέμμα μου αλλού όσο έκανα διάδρομο στο γυμναστήριο, γιατί η φρίκη της εικόνας των "παραμορφωμένων" νεκρών αμάχων, ή στρατιωτών, ή και οι σπαραχτικές κραυγές ή το απλανές βλέμμα του τραυτματισμένου πολεμιστή πάνω στο αυτοσχέδιο φορείο που λόγω πόνου, ήταν σε ημιθανή κατάσταση με κάνουν να μην αντέχω σαν άνθρωπος. Στην Ελλαδίτσα, είμαστε των κενών λόγων, ο καθένας από τον καναπέ του και με υποθετικές απόψεις. Κάποιοι ακόμη και σήμερα μιλούν για τον ηρωϊσμό ενός στρατιώτη αλλά κανείς δεν έχει τα κότσια να πάει να του τα πει στο πεδίο της μάχης, όταν αντί για στρατιώτη βλέπεις ένα μισολιωμένο κεφάλι και τίποτα άλλο για να κάνει πολιτική καριέρα ο κάθε Τσώρτσιλ.
Έχω δει ντοκιμαντέρ για τους πρώην στρατιώτες και πρώην νοσηλεύτριες του Β ΠΠ. Το ptsd και τα τραύματα που είχαν αυτοί οι άνθρωποι, σε κάνουν να καταλαβαίνεις τι τυχεροί που είμαστε που μπορούμε να αράζουμε στον καναπέ χωρίς να φοβόμαστε βόμβα να σκάσει πάνω από το κεφάλι μας.
Είχα την τύχη μικρούλα να γνωρίσω Ελληνίδα- που ήταν στην Αυστρία κατά τον ΒΠΠ (πέθανε πριν 10 χρόνια σε ηλικία 105!) και ήταν νοσηλεύτρια. Το τι είχαν δει τα μάτια της δεν περιγράφεται. Τι διαμελισμένοι άνθρωποι, τι να σαπίζουν τα κομμάτια, τι κραυγές, τι αίμα, απ'όλα. Η ίδια είχε φάει σφαίρα στην πλατη και εζησε.
Να είμαστε ευγνώμων για το τι έχουμε σήμερα.