Το πανεπιστήμιο δεν είναι μόνο τα μαθήματα. Είναι και η φοιτητική ζωή. Πως γίνεται να περάσουμε 4 χρόνια μπροστά σε μια οθόνη χωρίς να αναπτύξουμε σχέσεις με τους συμφοιτητές μας; Πως γίνεται να συγκεντρωθείς όσο η μαμά βάζει σκούπα (γιατί δεν έχει νόημα να φύγεις να νοικιάσεις, για να έχεις την ησυχία σου), ή όταν κάνεις συνεχόμενα 5 και 6 ώρες μαθήματα;
Πώς υποτίθεται, ξέρω να παρέχω πρώτες βοήθειες, μόνο μέσα από βίντεο και σλαιντς; Απάντησα σε 15 ερωτήσεις στο eclass και τώρα έχω πιστοποίηση. Πάμε καλά; Ούτε μια κούκλα για να κάνω ΚΑΡΠΑ δεν έχω αγγίξει.
Ναι, εγώ γουστάρω να ξυπνάω 7 το πρωί με τη τσίμπλα στο μάτι, να κλέβω τις θέσεις από τα γερόντια στο λεωφορείο και να κάθομαι πρώτο θρανίο. Πού το πρόβλημά σας; Εσείς τα πτυχία σας τα έχετε, την ζήσατε την φοιτητική σας ζωή. Κακό είναι να θέλουμε και εμείς το ίδιο;
Περιμέναμε τόσα χρόνια να έρθει αυτή την στιγμή και δεν την ζούμε. Από το καθισιό εγώ έπεσα σε κατάθλιψη.
Είναι η πρώτη φορά μετά από 1.5 χρόνο που έχω την ρουτίνα μου, και σε λίγο καιρό και την σχολή μου. Κινούμαι και νιώθω ωραία. Κουράζομαι και είναι η καλή η κούραση, αυτή που σε κάνει τέζα στο κρεβάτι και όχι μια υπνηλία που θα σε κρατήσει ξύπνιο άλλες 3 ώρες. Γιατί στην ουσία δεν σπαταλούσαμε ενέργεια πριν, από τον υπολογιστή στο κινητό και από το κινητό στην τηλεόραση.
Μπορεί να έχετε και δίκιο, να βαρεθούμε μετά από 3-4 φορές στο πήγαινε-έλα. Να θυμώσουμε με καθηγητές που δεν τους νοιάζει τίποτα. Να ευχόμαστε να ήταν όλα τόσο εύκολα όσο στα εξ αποστάσεως. Αλλά το θέμα είναι πως θα το ζήσουμε. Και θα ξέρουμε πως εάν χρειαστεί η σχολή θα είναι εκεί , όχι στην οθόνη μας σαν ήχος στο παρασκήνιο.
Θέλω να κάτσω σε έδρανο, σε λεωφορείο, σε λέσχη! Σε αίθουσα να δώσω μάθημα! Σε καφετέρια για κοπάνα, με κοπέλες που θα τους μιλήσω 2-3 φορές και μετά ποτέ ξανά αφού θα φτιαχτούν οι παρεές! Θέλω να βάλω την ποδίτσα μου και ας βαρεθώ να την βλέπω! Να μην επιβιώνω, αλλά να ζω, και όταν βαρεθώ, μιλάμε τότε!!