Μπορώ να πω πως με έχει διχάσει αρκετά το συγκεκριμένο ζήτημα και εξηγούμαι.
Η λύση της Ιταλίας δεν τη θεωρώ εκτός κάδρου και λόγω ποιότητας σπουδών ιδιαίτερα στη βόρεια Ιταλία ωστόσο η εισαγωγή είναι δύσκολη και απαιτητική, το πρόγραμμα σπουδών απαιτητικό και υπάρχει και μία κάπως «ρατσιστική» συμπεριφορά των καθηγητών προς τους ξένους φοιτητές, όχι μόνο Έλληνες, καθώς οι Ιταλοί είναι και αυτοί από εκείνους τους λαούς που θεωρούν ότι έχουν την πιο όμορφη και μελωδική γλώσσα, την καλύτερη κουζίνα, τη μουσική με την όπερα αν μη τι άλλο, τη μόδα, εκπληκτική γεωγραφία με συνδυασμό βουνού, θάλασσας, πεδιάδων, εξαιρετικού κλίματος, ιστορίας και πολιτισμού, τέχνη και ο κατάλογος αμέτρητος, δεν συνεχίζω γιατί ομολογουμένως είναι και από τις αγαπημένες μου χώρες. Δύσκολο να τελειώσεις στην ώρα σου εκτός και αν είσαι πολύ συνεπής.
Σε ό,τι αφορά την συγκεκριμένη κατάσταση σου με προβληματίζει το γεγονός πως δεν έχεις τη χρόνια τριβή με τα μαθήματα που είναι βασικά για την εισαγωγή και άρα δεν έχεις εθιστεί στον τρόπο σκέψης, χωρίς να σημαίνει ότι όμως δεν μπορείς να τον αναπτύξεις, ίσως μάλιστα να έχεις μεγαλύτερη ωριμότητα για κάτι τέτοιο, το μυαλό μας όσο μεγαλώνουμε μπορεί να χάνει την ικανότητα απομνημόνευσης πληροφοριών αλλά κάνει κριτική ανάλυση των πληροφοριών και τις αποτυπώνει καλύτερα εντέλει! Ο δρόμος των πανελληνίων είναι πιο οικονομικός σε χρόνο και χρήμα, όχι αμελητέος ωστόσο τολμώ να πω διότι θα απαιτήσει αποθέματα ψυχικής και πνευματικής ενέργειας σε ένα σημείο όπου δεν ξεκινάς από το μηδέν μεν αλλά έχεις αρκετό δρόμο να διανύσεις.
Ίσως η πιο εύκολη αλλά δεν ξέρω οικονομικά συμφέρουσα πόσο είναι λύση είναι η φοίτηση σε Ρουμανία ή Βουλγαρία με όρους ποιότητας όσο το δυνατόν γίνεται.
Τα παραπάνω αφορούν την εισαγωγή, ύστερα φυσικά είναι η σχολή που από τη φύση της είναι απαιτητική και όχι μόνο από όγκο ύλης είναι και τα φροντιστήρια, τα εργαστήρια και οι κλινικές οι οποίες δεν είναι αμελητέες από άποψη κούρασης και φόρτου εργασίας. Στάθμισε και την ηλικία και τα χρόνια μέχρι να τελειώσεις. Αν και πολλοί κατατακτήριοι τελειώνουν κοντά στα 30 οπότε δεν είναι κάτι εντελώς παράξενο, αλλά είναι μακρύς ο δρόμος όντως και προσωπικά δεν ξέρω αν αξίζει τελικά όλο αυτό. Πιστεύω ότι αξίζει αν πληρούνται κάποιες προϋποθέσεις όπως να είσαι σχετικά μικρός ηλικιακά και έχεις χρόνια μπροστά σου, να είσαι καλός και αφοσιωμένος στο τι θες να κάνεις και πόσο να εξελιχθείς, να έχεις υπομονή να αναμένεις στην ειδικότητα μέχρι να μπεις, να έχεις αγάπη για τον άρρωστο ο οποίος θα σου αποσπά τεράστια αποθέματα σωματικής και ψυχικής ενέργειας, να διατηρήσεις την εσωτερική σου δομή ανέπαφη και ανέγγιχτη από όλη αυτή την σήψη και την κακοδαιμονία που μαστίζει την ελληνική κοινωνία και την υγεία, να ξέρεις πως θα αναγκαστείς να θυσιάσεις τμήματα του προσωπικού σου χρόνου και ψυχαγωγίας με μικρό οικονομικό και ηθικό αντάλλαγμα και αυτό φυσικά να μην σε καταθλίβει. Βέβαια έχει και πολλά θετικά η ιατρική, σου ανοίγει πολλές ευκαιρίες, είναι ένα πτυχίο-διαβατήριο για μένα και κλινικά να μην ασχοληθεί κανείς έχεις πολλές διεξόδους, χωρίς αντικείμενο εργασία πάντως δεν θα ξεμείνεις.
Αφουγκράσου τι θέλει η καρδιά σου και εκείνη την εσωτερική φωνή που πολλές φορές μιλάει αλλά δεν την ακούμε και μας δείχνει την σωστή επιλογή όσο και αντίξοη και αντίθετη φαίνεται προς τις ισχύουσες συνθήκες.
Παλέψτε για αυτά που θέλετε μέχρι τελικής πτώσεως., αυτή είναι συμβουλή μου, και ας αποτύχετε!