Γεια σε όλους, θέλω να ζητήσω την άποψή σας για την κατάσταση στην οποία βρίσκομαι σχεδόν έναν μήνα πριν δωσω πανελλήνιες για δεύτερη φορά.
Πέρυσι τελείωσα το λύκειο και ξαναδίνω πανελλαδικές από το πεδίο υγείας με στόχο την Ιατρική. Γενικά μέσα στη φετινή σχολική χρονιά τα πηγαίνω πολύ πολύ καλύτερα σε σχέση με την περσινή, πράγμα που φαίνεται καθαρά σε όλα σχεδόν τα γραπτά μου: στη βιολογία γραφω πάντα 90ρια, παρομοιως στη χημεία, στην εκθεση δεν εχω γραψει κατω απο 17 - η φυσική είναι ίσως η εξαίρεση γιατι με παιδεύει λιγο περισσότερο και δεν εχω γραψει πολλα διαγωνισματα - αν έχετε κανένα τιπ πείτε το παρακαλώ!). Γενικώς είχα αποκτήσει αρκετή αυτοπεποίθηση, που είναι σημαντικό για μένα γιατί είμαι ενα ρεαλιστικό προς απαισιόδοξο άτομο.
Από τα μέσα Μαρτίου έως τώρα, όμως, έχω πέσει πάρα πολύ ψυχολογικά, εξαιτίας του άγχους για το αν θα περάσω φέτος, του ότι δεν έχω βγάλει ακόμα την ύλη στη βιολογία και τη φυσική και της απογοήτευσης που νιώθω από οποιοδήποτε κομμάτι του διαβάσματος που δεν πηγαίνει καλά. Αυτό είχε και έχει ως αποτέλεσμα να προσπαθώ να διαβάσω αλλά να μου είναι αδύνατον να συγκεντρωθω εντελώς, χωρίς να καταβάλλομαι από το άγχος (το οποίο το βιώνω ιδιαίτερα εντονα στη βιολογια).
Νιώθω ότι έχω πάθει κάποιου είδους κατάθλιψη - αν και το ξέρω οτι αυτό δεν είναι και πολύ πιθανό και μάλλον υπερβάλλω - γιατί μου ειναι πλέον αδύνατο να νιώθω χαρούμενη στην καθημερινότητά μου χωρίς να νιώθω τύψεις, κλαίω σχεδόν καθημερινά και νιώθω εντελώς απομονωμένη. Παράλληλα όμως νιώθω μια ανεξήγητη απάθεια ορισμενες στιγμες. Όλα τα παραπάνω είχαν ως αποτέλεσμα να μην διαβάσω όσο θα ήθελα και σύμφωνα με το πρόγραμμα μου, στη βδομάδα των 'διακοπών' του Πάσχα. Ελπίζω μέσα στις επόμενες μέρες να καταφέρω να το διορθώσω εν μερει αυτό.
Επίσης, όσον αφορά το διάβασμά μου, είμαι αρκετά αναβλητική, ενώ ξέρω πόσο μη βοηθητικό ειναι, κάτι το οποίο με αγχώνει ακόμα πιο πολύ και με βαζει σε έναν φαύλο κύκλο. Προσπαθώ να υπενθυμίζω στον εαυτό μου τον στόχο μου, τη δουλειά που εχω ρίξει όλη τη χρονιά και πως αν συγκεντρωθω τωρα και επανέλθω στην αρχικη "ποσοτητα" διαβασματος μου, σε 2 μήνες θα με ευγνωμονώ.
Επίσης επειδή η άθλια ψυχολογική μου κατάσταση έχει παρατηρηθεί απο τους γονείς μου, που ανησυχούν για την ψυχικη και σωματική μου υγεία, με πιέζουν να σκεφτώ σοβαρά τo ενδεχόμενο να σταματήσω την προετοιμασία (ναι, εναν μηνα πριν τις εξετασεις) και να μην δώσω καθόλου ή να δώσω "χαλαρά", με στόχο (αν δεν περάσω) να φύγω στη Βουλγαρία. Εγώ δεν θα το ήθελα αυτό, γιατί δεν αντέχω να πάνε στράφι τόσοι μήνες δουλειάς, ταλαιπωρίας και ψυχικής οδύνης και δεν θέλω γενικά να φύγω εξωτερικό, αν ήταν θα έφευγα πέρυσι.
Χωρίς να μακρηγορώ (κι άλλο), έχετε καμιά συμβουλή/τιπ/άποψη για την όλη κατάσταση; Είμαι αρκετά προβληματισμένη όπως μάλλον φαίνεται, αλλά εξακολουθώ να πιστεύω ότι αν βάλω τα δυνατά μου θα τα καταφέρω, το θέμα είναι να καταφέρω να συνεχίσω δυναμικά την προσπάθειά μου.
Σημείωση: Μόλις είδα ότι δεν έχω βάλει tags
