Διότι τα παιδιά στα πρώτα χρόνια της ζωής τους έχουν ανάγκη περισσότερο τη μητέρα από τον πατέρα
Έχουμε αποτελέσματα ερευνών γι αυτό, ή επικαλούμαστε πάλι το μυθικό μητρικό ένστικτο;
Οπότε δεν καταλαβαίνω γιατί μια γυναίκα που δούλευε μέχρι τα 30 και σταμάτησε μια δεκαετία για να κάνει παιδιά θεωρείται παράσιτο ενώ μπορεί κάλλιστα να συνεχίσει να εργάζεται από τα 40 μέχρι τα 70.
Πόσοι άντρες θα ήταν διατεθειμένοι να θυσιάσουν 10 χρόνια επαγγελματικών ευκαιριών;
Ξέρεις τι είναι το ποιο ωραίο απ΄όλα? Οι γυναίκες σήμερα θεωρούν σχέση εξάρτησης το να τις πληρώνει ο άντρας τους για να μεγαλώσουν τα δικά τους παιδιά, ενώ το να τις πληρώνει ένας ξένος για γίνεται πλουσιότερος το θεωρούν ελευθερία και ανεξαρτησία.
Πραγματικά μερικές φορές γελάω με το συνονθύλευμα αφέλειας, παραλογισμού και προπαγάνδας που έχει στο κεφάλι της η μέση γυναίκα. Είναι γελοίο και λυπητερό ταυτόχρονα.
Είναι σχέση εξάρτησης το να παίρνεις χαρτζιλίκι από τον σύζυγο, και αν δεν το αντιλαμβάνεσαι, μάλλον φταίει ο αφελής αρσενικός σου εγκέφαλος
Αυτό με την ανεξαρτησία πάντως ακόμη δεν το καταλαβαίνω. Τι ανεξαρτησία σου προσφέρει ακριβώς μια δουλειά ενώ έχεις παιδιά και σύζυγο? Την ανεξαρτησία να μπορείς να φύγεις ανά πάσα στιγμή από τη σχέση? Γιατί να το κάνεις αυτό?
Ναι,
και αυτό. Γιατί μπορεί να θέλεις να φύγεις από τη σχέση; Έλα ντε, θα το δικαιολογούσα μόνο αν ξέραμε για περιστατικά έμφυλης βίας, εξωσυζυγικών σχέσεων και τέτοια, αλλά ευτυχώς that's not the case.
Ε ναι ο παραλογισμός της ανεξαρτησίας που λέγαμε. Το να σε πληρώνει ο άντρας σου (αφού μοιράζεσαι το μισθό του) για την δουλειά που κάνεις (δηλαδή να μεγαλώνεις τα παιδιά σας) θεωρείται φυλακή, ενώ το να σε πληρώνει ένας ξένος (άντρας κατά κύριο λόγο) ώστε να βαράς κάρτα και να του μεγαλώνεις την επιχείρηση θεωρείται ανεξαρτησία. Και στις δύο περιπτώσεις εμένα πάλι μου φαίνεται πως εξαρτάσαι οικονομικά από κάποιον, απλά στην πρώτη τα παιδιά σου έχουν κάποιον να τα μεγαλώνει.
Πέραν του ότι επιβεβαιώνεις τις άνισες εργασιακές ευκαιρίες για τα δύο φύλα (οι εργοδότες είναι άντρες κατά κύριο λόγο), πώς ακριβώς θεωρείς μία γυναίκα που εργάζεται και πληρώνεται οικονομικά εξαρτημένη από κάποιον, ενώ οι άντρες που κάνουν
ακριβώς το ίδιο πράγμα θεωρείς πως έχουν κοτζάμ επιχείρηση;
Ναι, το να επιτυγχάνει ένας άντρας τον ρόλο που είναι γενετικά προκαθορισμένος να επιτελεί τον γεμίζει αυτοπεποίθηση. Shocking truth. Επόμενο shocking truth, οι γυναίκες όταν είναι όμορφες και τραβάνε τα βλέμματα των αντρών γεμίζουν αυτοπεποίθηση.
Θα καταντήσω γραφική, αλλά κανά στοιχείο που να αποδεικνύει τις γενετικές προδιαθέσεις του κάθε φύλου έχεις ή μπα; Περιττό κι αυτό;
Και βλέπεις πού είναι η αδικία; Ότι βάσει αυτής της λογικής, οι άντρες έχουν πάντα την ευκαιρία να κάνουν πράγματα και να πετύχουν, ενώ οι γυναίκες πρέπει να βασίζονται στο λαχείο των γονιδίων και ακόμα και τότε, δεν θα κρατήσει πολύ.
Πάντως αν υπάρχει κάποιο από τα δύο φύλα που μπορεί να θεωρηθεί κομπλεξικό τότε αυτό είναι μακράν οι γυναίκες. Δεν υπάρχει πιο έκδηλο κόμπλεξ κατωτερότητας από το να θεωρεί μια γυναίκα τον παραδοσιακό της ρόλο κατώτερο και υποτιμητικό να προσπαθεί να ανταγωνιστεί τον άντρα της στο δικό του. Το χειρότερο απ' όλα είναι πως μερικές γυναίκες νομίζουν πως οι άντρες ενδιαφέρονται για το τι δουλειά κάνουν ή για το πόσα λεφτά βγάζουν ενώ οι άντρες το μόνο που θέλουν είναι εμφάνιση, χαρακτήρα και φροντίδα. Και να πεις ότι οι απαγορεύεται στις γυναίκες να εργαστούν, να σπουδάσουν και διακριθούν να πω εντάξει έχουν δίκιο και φωνάζουν, άνθρωποι είναι δεν είναι ζώα,κι εγώ μαζί τους, αλλά το να έχουμε φτάσει σε σημείο οι γυναίκες οικειοθελώς να προτιμούν να είναι σε ένα γραφείο 8 ώρες τη μέρα από το να είναι δίπλα στα παιδιά τους, δείχνει ξεκάθαρα πως το κόμπλεξ έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις που υποτάσσει ακόμη και τα παντοδύναμα μητρικά ένστικτα. Πάντως να ξέρεις πως όταν μια γυναίκα προσπαθεί να το παίξει άντρας στην σχέση λόγω του συγκεκριμένου κόμπλεξ αυτό που συνήθως καταλήγει να γίνεται είναι ο άντρας της να μετατρέπεται σε αγόρι και αυτή να παίζει το ρόλο της μαμάς του.
Ο ρόλος της μητέρας δεν είναι ούτε κατώτερος, ούτε υποτιμητικός, αλλά δεν είναι καθήκον. Αν επιλέξω να τον αναλάβω θα είναι επιλογή μου, όχι επειδή είναι το πεπρωμένο μου ως κομπλεξική γυναίκα.
Α, επίσης, that's where you're wrong. Δόξα τω θεώ υπάρχουν άντρες που μια χαρά ενδιαφέρονται για τις σπουδές/δουλειές των συντρόφων τους, και κυρίως ενδιαφέρονται να είναι ελεύθερες να κάνουν ό,τι επιλογή γουστάρουν. Ευτυχώς.
Αν το μόνο που χρειάζονται οι άντρες είναι αγάπη και προδέρμ, να κάτσουν με τις μανάδες τους. Και τους πατεράδες τους, βεβαίως.
Ναι που είναι το πρόβλημα? Αυτό θα ήταν πρόβλημα μόνο εάν ήθελε να κάνει καριέρα και όλοι (σχεδόν) ξέρουν πως καριέρα και οικογένεια είναι ασυμβίβαστες έννοιες.
Για τους άντρες δεν ισχύει κάτι τέτοιο, άρα το θέμα δεν είναι ο συνδυασμός οικογένειας+εργασίας, είναι αυτά συναρτήσει των γυναικών.
Όχι δεν έχω κανένα πρόβλημα με τις γυναίκες που θέλουν να κάνουν καριέρα, που είναι phd researchers, που είναι CEO και γενικά που δουλεύουν σαν άντρες που λες κι εσύ.
Δεν δουλεύουν σαν άντρες. Δουλεύουν σαν γυναίκες. Και διαπρέπουν.
Επίσης ακόμη δεν καταλαβαίνω γιατί η αυτοπεποίθηση της γυναίκας ή του άντρα είναι παραπάνω από το καλό των παιδιών. Αν είναι έτσι ας αρχίσει κι ο άντρας να σαβουρογαμάει όταν κάνει παιδιά για να έχει αυξημένη αυτοπεποίθηση. Δεν νομίζω να συμφωνείς. Ε το ίδιο ισχύει και με το να δουλεύει η γυναίκα για να έχει υψηλή αυτοπεποίθηση όταν έχει παιδιά που την χρειάζονται.
Ε, ναι, γιατί το να διεκδικείς το αυτονόητο (το "δικαίωμά" σου να εργάζεσαι ούσα μητέρας) είναι ακριβώς το ίδιο με το να έχει ο (εργαζόμενος)άντρας σου να σαβουρογαμάει όποτε θέλει. Εξαιρετική συλλογιστική πορεία.
Δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει πιο ισχυρός χαρακτήρας. Ένας πιο ισχυρός χαρακτήρας ας πούμε δεν θα μπορούσε να ελέγξει αυτό το "της βγαίνει" καλύτερα ώστε να μην κάνει τον άλλο που είναι πιο αδύναμος να αισθάνεται μειονεκτικά? Είτε μας αρέσει είτε όχι, το χαρακτηριστικό της κυριαρχίας, το χαρακτηριστικό της μαχητικότητας, το χαρακτηριστικό της ανταγωνιστικότητας στην δουλειά είναι παραδοσιακά αρσενικά χαρακτηριστικά και γι'αυτό ο μέσος άντρας τα έχει σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από την μέση γυναίκα, όπως και αυτή έχει σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, χαρακτηριστικά φροντίδας, στοργής, εμπάθειας, επικοινωνίας κτλ. [...]
Οι γυναίκες (μιλάω πάντα για τον μέσο όρο) είναι καλύτερες στην ανατροφή βρεφών και μικρών παιδιών ενώ οι άντρες στην ανατροφή μεγάλων παιδιών και εφήβων. Στο ξεσκόνισμα είναι καλύτερος αυτός που έχει πιο ευέλικτους καρπούς.
Καμιά έρευνα θα παραθέσεις, άντε γιατί βαρέθηκα....
Αυτό με την θεωερητική δεν είναι πλήρες.Δεν περιλαμβάνει το τεράστιο ποσοστό Ιατρός wanna be άπειρων κοριτσιών που πέραν του ότι δεν ξέρουν καν τι είναι η Ιατρική,πως είναι η σχολή και τι πραγματικά θέλουν, επειδή το σόι τους είπε να γίνουν(και βγάζουν 19-20 βαθμό στο αξιοκρατικό σχολείο
) πάνε στην θετική με το 3ο πεδίο και τελικώς δεν πιάνουν ούτε 13.000 μόρια και μετά κλαίγονται για την μοίρα τους.Αντίθετα με τα μαθηματικούλια θα μπορούσαν να έχουν τριπλάσια γκάμα στην επιλογή σχολών ,να κάνουν πολύ ωραία πραγματάκια σαν επαγγελματίες,να βρουν ευκολότερα δουλειά και να μπουν και σε ένα ΑΕΙ της προκοπής(κάτων από 17.000 στο 3ο=ΤΕΙ).Χωρίς να ξέρουν τι θέλουν πηγαίνουν και κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους.Καλό είναι να επισκεφθείτε εκείνο το έρμο το ΚΕΣΥΠ που απαξιώνεται από πολλούς και θα καταλάβετε...
Και που να δεις το τεράστιο ποσοστό wanna be γιατρών εξαιρετικά μέτριων αγοριών, που έχουν γαλουχηθεί με την ιδέα πως ως αρσενικά διαθέτουν εξαιρετικά πνευματικά χαρίσματα και όχι τίποτ' άλλο, το πιστεύουν κιόλας.
