Αν και πιασάρικος τίτλος, δυστυχώς είναι η αλήθεια.
Let’s just get to the point γιατί έχω μια συνήθεια να μακρηγορώ… Βρίσκομαι σε πολύ δύσκολη ψυχολογική κατάσταση.
Για όσους δεν ξέρουν, είμαι απόφοιτη, 20 ετών για να είμαι συγκεκριμένη (θα το βλέπετε και στην ταυτότητα). Όταν έδωσα πρώτη φορά στα 18 μου, ήμουν στην θεωρητική κατεύθυνση. Όχι γιατί είχα κάποιον συγκεκριμένο στόχο, απλώς γιατί συγκριτικά με τα άλλα πεδία μου φαινόταν πιο εύκολο (να σημειώσω ότι δεν το υποστηρίζω αυτό πλέον) και φοβόμουν τα θετικά μαθήματα, δεν είχα τα κότσια να τα δώσω. Χωρίς διάβασμα, συγκέντρωσα 8.000 μόρια και λόγω της ΕΒΕ δεν μπήκα σε πανεπιστήμιο (για το οποίο δεν παραπονέθηκα ποτέ, δεν είχα την απαίτηση να μπω χωρίς να έχω διαβάσει).
Τον Δεκέμβρη του 2021 άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά τι θα ήθελα να κάνω στην ζωή μου, διότι όπως και να το κάνουμε, τώρα ξεκινούσε ο αγώνας. Ήθελα να σπουδάσω και να βρω δουλειά, μελλοντικά, σε ένα αντικείμενο που θα με ενδιέφερε. Τα έβαλα κάτω, είπα «Τι μου αρέσει περισσότερο στον κόσμο;». Όλα τα χρόνια που με θυμάμαι αγαπούσα τα ζώα. Πολύ. Όποιος με έχει ζήσει, έστω και λίγο, το γνωρίζει καλά. Θα μου πείτε τώρα, «Που το πας; Στην κτηνιατρική το πας.». Ναι, εκεί το πάω. Θα το αναλύσω όμως.
Γνωρίζω πολύ καλά το επάγγελμα του κτηνιάτρου. Ότι δεν φτάνει μόνο να αγαπάς τα ζώα και να σε ενδιαφέρουν γενικότερα. Έχει πολλές υποχρεώσεις, ζωές στηρίζονται πάνω σου, θα αναγκαστείς να κάνεις ευθανασίες, να έρθεις αντιμέτωπος με ακραία περιστατικά… Και το ξεκαθαρίζω αυτό για να μην ακούω πάλι «Η κτηνιατρική δεν είναι γούτσου γούτσου ζωάκια και αγκαλίτσες», λες και δεν έχω αντίληψη της σοβαρότητας του επαγγέλματος.
Κάνω, λοιπόν, έναν σάλτο από θεωρητική σε υγείας, σε διάστημα μόλις 2 μηνών. Φεβρουάριο του 2022 άρχισα τα μαθήματα. Θυμάμαι όταν μπήκα στην αίθουσα που έκαναν χημεία για πρώτη φορά και έλεγα μέσα μου «Χριστέ μου, Χριστέ μου, ΤΙ ΕΚΑΝΑ, πως θα τα βγάλω πέρα;». Και επειδή ήδη έχω αναλύσει το journey μου σε άλλο thread, απλώς θα κάνω ένα fast forward στον Ιούνιο. Έχοντας περάσει το 2022 και το μισό 2023 μέσα στα κλάματα, τον πόνο, την ηττοπάθεια, δίνω επιτέλους πανελλήνιες.
Γράφω έκθεση, όλα καλά. Φτάνει η βιολογία και τσαλακώνομαι ψυχικά. Το εννοώ. Ήταν το καλύτερο μου μάθημα. Έγραφα καλούς βαθμούς και να σημειώσω πως το φροντιστήριο στο οποίο πήγαινα ήταν το καλύτερο στην πόλη μου, οπότε και αξιόπιστους καθηγητές έχει, και καλά διαγωνίσματα.
Και στις πανελλήνιες έγραψα στην βιολογία χειρότερα από κάθε άλλο μάθημα. Πόνεσα τόσο πολύ. Κοιμήθηκα σχεδόν μια ολόκληρη μέρα όταν γύρισα σπίτι. Πήρα κατευθείαν την απόφαση να ξανά δώσω. Ότι και να έκανα στα υπόλοιπα, είχα ήδη χάσει. Δεν ήταν overexaggeration, ποτέ δεν έπεφτα έξω στις προβλέψεις μου για τους βαθμούς που έχω γράψει. Και αποδείχθηκε όταν πήρα τα αποτελέσματα στα χέρια μου. Σαφώς συγκέντρωσα περισσότερα μόρια από την πρώτη φορά που είχα δώσει χωρίς διάβασμα, αλλά και πάλι δεν ήταν αρκετά για να μπω στην επιθυμητή σχολή. Η κτηνιατρική ήταν το βασικό κίνητρό μου. Αν και φοβόμουν πολύ το οικονομικό κόστος για την μετακίνησή μου σε άλλη πόλη, ήξερα ότι θα άξιζε γιατί θα έκανα αυτό που θα μου άρεσε.
Έφτασε λοιπόν η στιγμή του μηχανογραφικού. Πιάνω την ΕΒΕ αρκετών σχολών, ωστόσο καμία τους δεν με γεμίζει όσο η κτηνιατρική. Έχω ψάξει προγράμματα σπουδών, μάλιστα για εκείνη που ήθελα να βάλω πρώτη επιλογή, παραλίγο να βάλω τα κλάμματα όταν είδα το πρόγραμμα σπουδών. Θα μου πείτε, τότε γιατί σκέφτεσαι να την βάλεις πρώτη; Ε, γιατί για εμένα είναι η μια χειρότερη από την άλλη όσον αφορά στα ενδιαφέροντά μου. Το πάω αποκλειστικά με την αποκατάσταση και τις απολαβές αυτή τη στιγμή.
Ξέρω, δεν είναι wise επιλογή, αλλά αν ξανά δώσω τελικά και αποτύχω, θέλω τουλάχιστον να έχω μια σιγουριά ότι δεν θα σπαταλήσω άλλα 4 χρόνια της ζωής μου για το τίποτα.
Είμαι σε πραγματική απόγνωση. Έχω κουραστεί να κλαίω. Πληρώνω τα λάθη των προηγούμενων χρόνων τώρα. Που δεν διάβαζα. Που το είχα αφήσει. Γιατί δεν είχα μυαλό, δεν σκεφτόμουν. Όλοι στην ζωή μου προχωρούν μπροστά και εγώ είμαι στάσιμη. Δεν ξέρω αν μπορώ να ξανά περάσω αυτόν τον πόνο με τον φόβο ότι πάλι θα αποτύχω. Έχω σιχαθεί την βιολογία. Ίσως είναι ανώριμη η αντίδρασή μου, δεν φταίει ένα μάθημα. Εγώ φταίω. Απλώς δεν έχω ιδέα πως θα την ξανα πιάσω στα χέρια μου, ξέροντας πως ότι και να γράφω στο φροντιστήριο από εδώ και πέρα, καλό ή κακό, δεν μπορεί να μου εγγυηθεί τίποτα για την ημέρα των εξετάσεων.
Οικονομικά μπορούν να με στηρίξουν οι δικοί μου, ψυχολογικά όμως κανένας. Ότι και να κάνει ο περίγυρος, δεν θα νιώσω καλά αν περάσω σε οποιαδήποτε σχολή εκτός από αυτή για την οποία πήρα απόφαση να αλλάξω πεδίο και να ξανά δώσω.
Φοβάμαι. Ήθελα απλά να το πω να το βγάλω από μέσα μου, ολόκληρο αυτή τη φορά. Σας ευχαριστώ που με ακούσατε.
