Tη ζημιά στην όλη εικόνα των φροντιστηρίων την προκαλούν οι γονείς. Οι Έλληνες γονείς. Για την ερασιτεχνική αντιμετώπιση του καθηγητή ως "λύτη" ασκήσεων σε ώρες που βολεύει τον πελάτη είναι τέχνασμα Ελληνικής νοοτροπίας. Επειδή ο γονιός πληρώνει απαιτεί να έχει και επιστημονική εικόνα: πράγμα απαράδεκτο και αντιδεοντολογικό. Σε έναν γιατρό πάει ο καθένας να του πει πως θα κάνει την εξέταση; Σε αυτή την νοοτροπία νομίζω συνέβαλε η μεταπολίτευση που δαιμονοποίησε την ιδιωτική παιδεία ως παρα-παιδεία λες και η μόνη χώρα στον κόσμο που έχει φροντιστήρια είναι η Ελλάδα. Όπου υπάρχουν μαθητές, σε όλο τον κόσμο, υπάρχουν και φροντιστήρια για απίθανα μαθήματα...μέχρι και ιδιαίτερα μαθήματα για μαθηματικά/σκάκι/κιθάρα. Η μεταπολίτευση ισοπέδωσε την έννοια και την αξία της ιδιωτικής βοηθητικής εκπαίδευσης ως είδος μαύρης αγοράς και φυσικά ότι όσοι απόφοιτοι δεν βρίσκουν δουλειά, πάνε για καθηγητές σε φροντιστήρια. Δηλαδή, να νιώθουν ενοχές ότι δεν είναι ένα αξιόλογο επάγγελμα όπως π.χ. του δικηγόρου. Προσωπικά θεωρώ περισσότερο επιστημονικό επάγγελμα του ιδιωτικού εκπαιδευτικού καθώς θα πρέπει συνεχώς να διαβάζει και να μορφώνεται ώστε η επιστημονική του άποψη να έχει διδακτικό αποτέλεσμα. Στην πράξη όμως καλλιεργήθηκε μια αρρωστημένη βάση πάνω σε γνωστές λοβοτομημένες απόψεις που κάνουν κακό σε μια κοινωνία.
Όπως λέει και ο φίλος
@Chemwizard θα πρέπει τα φροντιστήρια να γίνουν κανονικές επιχειρήσεις και να χρεώνεται μέχρι και η ώρα ...ενημέρωσης των γονιών ως υποψήφιοι πελάτες όπως γίνεται στο δυτικό κόσμο. Δεν έχει λογική το ταϊλανδέζικο μασάζ για 25 λεπτά να κοστίζει 80 ευρώ. Το φροντιστήριο δεν είναι σχολείο, δεν αναπληρώνει το κενό του δημόσιου καθηγητή και δεν είναι φιλανθρωπική οργάνωση. Το διδακτικό έργο είναι προϊόν με όρους ελεύθερης αγοράς βάση του οποίου θα πρέπει βα βγούν τα λειτουργικά κόστη της επιχείρησης: έξοδα, έσοδα. Από τα έσοδα βγαίνουν και οι μισθοί. Χωρίς έσοδα, κλείνει. Απλά και όμορφα!