Aυτή είναι μια άποψη παγίδας, ή αλλιώς βολεμένης κατάστασης. Καλώς ή κακώς στη ζωή μπορεί να μη ζήσουμε πράγματα. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι επειδή δεν τα ζούμε ή δεν θα τα ζήσουμε, ότι δεν υπάρχουν. Σε μια εποχή επιστημονικών τεκμηρίων, απόψεων, βίντεο και εικόνων από ανθρώπους που ενδεχόμενα εργάστηκαν ή και έζησαν σε άλλες χώρες, σπούδασαν σε τέτοια Πανεπιστήμια, απέκτησαν μια παιδεία μιας άλλης χώρας, ακόμη και αν αυτή δεν έγινε στην ακριβοθώρητη Αμερική αλλά σε μια πιο "τριτοδεύτερη" χώρα όπως Δανία ή Αυστρία, δίπλα σχεδόν στην Ελλάδα διαπιστώνεις ένα πράγμα: την διαστρεβλωμένη άποψη περί δημοσίων Πανεπιστημίων όσο διαστρεβλωμένη άποψη είναι περί ιδιωτικών Πανεπιστημίων...και γενικά των Πανεπιστημίων.
Από προσωπική εμπειρία, κανονικής φοίτησης σε δημόσιο Αυστριακό Πανεπιστήμιο ποτέ δεν κατάλαβα τι παραπάνω θα είχε ένα ιδιωτικό Αυστριακό Πανεπιστήμιο γιατί οι υποδομές του δημοσίου, ήταν ΤΕΛΕΙΕΣ ή σχεδόν ΤΕΛΕΙΕΣ βλέποντας ότι η φορολογία των πολιτών έπιανε τόπο! Προσπαθούσα να συγκρίνω τη λέξη δημόσιο με αυτό που έζησα στην Ελλάδα, και κάπου αισθάνθηκα πολύ άσχημα γιατί ένιωθα ότι η πατρίδα μου με κοροϊδεύει ή μάλλον παίζει μια άσχημη πλάκα με τις υπηρεσίες που μου παρείχε. Έχοντας μια απόσταση χρόνων, έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις ότι μου δόθηκε η δυνατότητα να σπουδάσω μαζί με Αυστριακούς (και αλλοδαπούς) πολίτες χωρίς εξαίρεση ή να μην πληρώσω δίδακτρα επειδή είμαι πολίτης της ΕΕ και φυσικά δεν καθυστέρησα τις σπουδές για να μου επιβληθεί η χρηματική ποινή ανά εξάμηνο. Επίσης, οι εμπλεκόμενοι φορείς και παρατάξεις-σύλλογοι συνέβαλλαν στην επιστημονική και υπηρεσιακή τελειότητα του Πανεπιστημιακού περιβάλλοντος. Όμως διαβιώντας ως κανονικός πολίτης, έβλεπα ότι το περιβάλλον αυτό ήταν και σε άλλες υπηρεσίες, του κράτους. Υπάρχει μια λέξη, που λέγεται σεβασμός που συνεπάγεται την αξιοπρέπεια.
Εκεί κατάλαβα ότι κάποια πράγματα δεν είναι τόσο θέμα χρημάτων που γαβγίζουν κάποιοι στην Ελλάδα για να δημιουργούν πόλωση όσο αν κάποιος θέλει να ζει σαν πρωτόγονος και βρωμύλος μέσα στο σπίτι του. Στην Ελλάδα μας αρέσει να έχουμε καλά σπίτια και καλά αυτοκίνητα αλλά η δημόσια περιουσία να θυμίζει στάβλο, και να βγαίνουμε από πάνω ότι δεν υπάρχουν λεφτά ενώ κανείς δεν συμβάλλει με κάποιον τρόπο ώστε να μην χρειάζεται να αλλάζουμε συνέχεια πατώματα ή κουρτίνες.
Αυτή είναι μια διαφορά που θα έπρεπε ένας ψυχίατρος να απαντήσει.
Η αυτοκριτική σε τι Πανεπιστήμια σπουδάζουν (ο θεός να τα κάνει) οι Έλληνες φοιτητές, θα έπρεπε να ξεκινήσει από το πως ορίζουμε ένα δημιουργικό περιβάλλον που να σε παρακινεί να σπουδάσεις και όχι απλά να αποτελεί τη συνέχεια του λυκείου. Η αόριστη αντίδραση λόγω ηλιθιότητας, δεν μας αρέσει, γιατί υπάρχουν αυτοί οι λόγοι και άρα τα σπάμε, ή πάμε κόντρα στο κατεστημένο όσο μας δείχνει η κάμερα της τηλεόρασης δεν αλλάζει κάτι. Υπάρχει θέμα εσωτερικής αισθητικής, παιδείας και πολιτισμού που επηρεάζει και την αγορά εργασίας. Δεν είδα ποτέ κανείς να μιλήσει επί συγκεκριμένων λύσεων ή μάλλον
να δείξει τις λύσεις μέσω πράξεων και όχι άλλο, για προφορικές διαπιστώσεις και αόριστες πολιτικές ευθύνες.
