Ρε φίλε, χάνεις? Σε μια σχέση, αν το βλέπεις και σοβαρα, δεν κάνεις τον καμπόσο, "Μου την έδωσε και έφυγα". Βεβαίως θα κανεις λάθη, το ζήτημα είναι να κατανοείς τη σοβαρότητα τους και αν μπορείς να τα αποφεύγεις πριν τα κάνεις...
Αν ήταν έτσι, έπειτα από κάθε καυγά, του κάθε ζευγαριού, θα είχαν απατηθεί όλοι μεταξύ τους... Γιατί πρέπει να είναι η απιστία η μέση λύση, της χαλάρωσης και του "Έλα μωρέ,και τι έγινε"? Τα βλέπεις επιφανειακά τα πράγματα... Δε λέω, περιστατικά σαν και το παράδειγμά σου μπορούν να συμβούν, αλλά εγώ διαφωνώ με τη λογική του "πληγώθηκα, και θα πάω να μεθύσω. Όχι, δε θα κάτσω να το σκεφτώ λογικά να τα βάλω κατω, μόνο θα μεθύσω και ό,τι γίνει"
Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τη λογική σου... Όσο μεθυσμένος και αν είναι κανείς, πάντα πάντα πάντα, υπάρχει ένα ελάχιστο στοιχείο λογικής.
Αν σωθεί η σχέση, σώζεται και το παιδί... Είναι θέμα περιβάλλοντος... Ωραία... Κάτσε και ζήσε με τις τύψεις σου. Και μην το πεις ποτέ... Ζήσε σε ένα ψέμα...
Και το παιδί από τι να σωθει? Από τη μάνα του? Που δικαιολογημένα μπορεί να ζητήσει διαζύγιο?
Με συζήτηση όλα μπορούν να λυθούν. Δεν πρέπει να στηριζόμαστε στο ψέμα...