Προσωπικά πιστεύω ότι θα πρέπει ο κάθε νέος άνθρωπος (το παλεύω για τον εαυτό μου), να δίνει εναλλακτικές λύσεις και να αυτοδιαθέτει εναλλακτικές εργασιακές επιλογές. Πλέον είναι μύθος ότι σπουδάσεις, αντίστοιχο επάγγελμα με τις σπουδές θα κάνεις. Τίποτα δεν είναι υπογεγραμμένο. Οι περισσότεροι νέοι, απλά δεν έχουν μάθει να δίνουν λύσεις σε αρνητικές καταστάσεις. Δεν είναι όλα ρόδινα και μόλις κάτι πάει στραβά στις επιλογές τους, σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Η εποχή οδηγεί σε ανθρώπους που να μπορούν και ελίσσονται και αναπροσαρμόζονται σε χρόνο dt στα νέα κοινωνικά-οικονομικά-εργασιακά δεδομένα. Όσοι δεν μπορούν να ακολουθήσουν, απλά μιζεριάζουν περί ανεργίας,...κτλ.
Σε καμία περίπτωση δεν θέλω να πω ότι θα πρέπει όλοι να σκεφτόμαστε αρνητικά. Αλλά βρε παιδάκι μου, 30 χρόνια στην Ελλάδα, όλοι οι νέοι ζούν σε ροζ συννεφάκια υπό τις τσέπες του μπαμπά και τα φουστάνια της μαμάς. Και τώρα όλοι φωνάζουν επειδή αντικρίζουν την ωμή κοινωνική πραγματικότητα. Έχω συναναστραφεί και με νέους από το εξωτερικό και εκεί έχουν διαφορετική αντίληψη εργασίας και σπουδών...
Τα Ελληνικά Πανεπιστήμια απέχουν κατά πολύ από την κοινωνική και εργασιακή πραγματικότητα. Απέχουν από την κοινωνία. Οι καθηγητές Πανεπιστημίου είναι απλοί δημόσιοι υπαλληλίσκοι με ενδιαφέροντα που περιορίζονται μέχρι το μισθό τους. Κανένας από αυτούς δεν έχει εργαστεί έξω από την γυάλα της Πανεπιστημιούπολης. Πάντα εσώκλειστοι, από τα φοιτητικά τους χρόνια. Όλα στην θεωρία ακούγονται τέλεια. Στην πράξη κάτι στραβώνει. Τι, όμως;
