O αθλητικός πρωταθλητισμός, ειδικά σε ολυμπιακό επίπεδο, πρέπει να συγκρίνεται νομίζω με ακαδημαικούς πρωταθλητές του βεληνεκους του Αινσταιν, του Φρανκλίνου, της Κιουρί, του Παστέρ. Εκείνο το παιδί πάντως που ανέφερα σε άλλο ποστ που μπήκε σε τρείς μήνες στο Φυσικό χωρίς καμμία βοήθεια, διάβαζε 8 με 10 ώρες ημερησίως.
Πάντως σε συστήματα όπως το αμερικάνικο, ο πρωταθλητισμός ανταμοίβεται το ίδιο όπως και ο ακαδημαικός πρωταθλητισμός. Τα αστέρια των πανεπιστημίων αρπάζονται από τις πολυεθνικές και έχουν εξασφαλισμένη πλουσιοπάροχη ζωή εξ αρχής.
Edit: Φυσικά για όλα υπάρχει τίμημα. Η έρευνα πολλάκις χρησιμεύει για κακους σκοπούς, και στον πρωταθλητισμό τα φάρμακα έχουν διαλύσει κυριολεκτικά πολλούς πρωταθλητές
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.