Λοιπόν, επέστρεψα. Κοντεύω να τελειώσω το δεύτερο βιβλίο κι έχω παραγγείλει το τρίτο (νόμιζα ότι είχα και τα τρία σε ένα, αλλά είχα τα δύο τελικά
), αλλά φοβάμαι πως δεν θα έρθει εγκαίρως.
Μέχρι τώρα θεωρώ ότι από τη μέση περίπου του πρώτου μέχρι τα 2/3 του δεύτερου είναι με διαφορά το πιο δυνατό κομμάτι. Αλλά ανοίχτηκε πολύ ο συγγραφέας με την ιστορία και ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα το μαζέψει από εδώ και πέρα. Ήδη οι απαντήσεις που δίνει ο Leader στην Aomame προς το τέλος του 2ου μου φάνηκαν τρομερά αδύναμες.
Ενώ δεν έχω κανένα θέμα με το φανταστικό στοιχείο, θέλει τρομερή μαεστρία να καταφέρεις να το εντάξεις τόσο πολύ μέσα σε ένα έργο και να παραμείνει το έργο
λογικό. Διαβάζοντας το 1Q84 συνειδητοποιώ γιατί μου άρεσε τόσο πολύ το The wind bird-up chronicle: ενώ το υπερφυσικό ήταν διάχυτο σε όλο το βιβλίο, κατάφερε έναν τόσο δυνατό παραλληλισμό με τον
πραγματικό κόσμο, που δεν πέταγε τον αναγνώστη εκτός της ιστορίας. Με το 1Q84 νιώθω πολλές φορές να με πετάει έξω.
ΑΛΛΑ, έχω να παραδεχθώ ότι η εγκιβωτισμένη ιστορία του "The Town of Cats" που διαβάζει ο Tengo στο τραίνο στο δεύτερο βιβλίο είναι ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει τελευταία. Υπάρχει
εδώ, αν ενδιαφέρεται κανείς να τη διαβάσει αυτοτελή (ctrl+F 'cats' για να πάει στο ακριβές σημείο, επειδή είναι όλο το κεφάλαιο). Δηλαδή άξιζε όλο το 1Q84 μόνο και μόνο επειδή διάβασα αυτή την ιστορία, σε αυτό το σημείο της αφήγησης, με όλες τις συνυποδηλώσεις της.
