Η μόδα της προϋπηρεσίας στην Ευρώπη είναι γνωστή ήδη από την εποχή του 1960 τότε που ο κόσμος σταδιακά άρχισε να σπουδάζει με την σημερινή έννοια. Στην Ελλάδα, σαν πιο μεγάλος ηλικιακά από πολλά μέλη του φόρουμ, θυμάμαι κάτι κοκορομαχίες των φοιτητικών παρατάξεων να μάχονται με σθένος εναντίον της πρακτικής. Πουθενά στην Ευρώπη δεν μπορούν να κατανοήσουν πως νέοι Έλληνες ετών 30 και άνω μπορεί να έχουν σπουδάσει ΤΕΙ Πληροφορικής και να μην βρίσκουν δουλειά καθώς δεν έχουν καμία πρακτική...επειδή δεν προβλεπόταν όταν αυτοί οι άτυχοι, ήταν κάποτε 22 ετών. Τότε που η Ελλάδα ζούσε στον αστερισμό της φούσκας και της λογικής των διορισμών στο δημόσιο και άρα οι δεξιότητες ήταν άχρηστες. Ζούμε σε μια χώρα με τεράστια ανεργία και η αιτία δεν είναι μόνο η αθρόα είσοδος στα Πανεπιστήμια όσο τι είδους σπουδές παρέχονται σε αυτά.
Ήδη από το 2009, η πρακτική (μαθητεία, internship) που άρχισε σαν λέξη να παίζει για το νέο εργασιακό τοπίο της Ευρώπης με τις πιστωτικές μονάδες (ects) και τις διπλές ειδικότητες (βλ. Γερμανία από το 1990, εκπαιδευτική μεταρρύθμιση) τότε η Ελλάδα μαστιζόταν από καταλήψεις και από την καθεστωτική παγίωση του ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα μέσα στο Δημόσιο Πανεπιστήμιο. Ο κόσμος εξελίσσεται και εμείς κρατάμε ομπρέλα για άκαιρα θέματα. Τα πράγματα πρέπει να λέγονται όπως είναι ή ήταν.
Τώρα ξαφνικά, εδώ και 3 χρόνια βλέπω πολλούς Έλληνες που κάποτε ήταν μανιώδεις, εμμονικοί και ιδεολήπτες, κομματόσκυλα...συγκεκριμένων πολιτικών χώρων να τα βάζουν με την κακιά Ευρώπη που κάνει μεταρρυθμίσεις της αγοράς, πλέον να μιλούν για πρακτικές με τα καλύτερα λόγια και πόσο σημαντικό είναι να χτίζει κάποιος βιογραφικό ενώ για δεκαετίες στα Ελληνικά Πανεπιστήμια, το βιογραφικό σαν asset εργασιακής προσωπικότητας ήταν σκέτη χολέρα και φακέλωμα του καπιταλισμού (έτσι έλεγαν). Κακιά λέξη. Λες και μιλάνε σε βλαμμένα. Πόση υποκρισία; Πόση; Νιώθω ότι ξαφνικά το 2021 ξαναμιλάμε πάλι για τον τροχό από το σημείο μηδέν.
Στο ιδιότυπο άσυλο των Ελληνικών Πανεπιστημίων δεν επιτρεπόταν η αλληλεπίδραση με την κοινωνία του επιχειρείν και της καινοτομίας με ό,τι αυτό σήμαινε στην εκτός εποχής κατάρτιση των πτυχιούχων: μαθήματα σε πρόγραμμα σπουδών του 1980 (δείτε Οδηγούς Σπουδών του 2007 και του 1980 και κάνετε σύγκριση) και μια τυπική εξέταση και άντε στο καλό. Το πήραμε ή το πήρανε αρκετοί το πτυχίο Φυσικής, Μαθηματικών, Χημείας, κλπ. Μετά τι διάλο γίνεται; Πού είναι οι παρατάξεις για να χρυσώσουν το χάπι με κούφια λόγια;
Το μεταπτυχιακό σε κάποιες περιπτώσεις δεν προσδίδει κάτι περισσότερο στην αγορά εργασίας, ως προς την φύση του επαγγέλματος. Αντιθέτως οδηγεί σε προθάλαμο για διδακτορικό.
Η Ελλάδα έχει πολλά προβλήματα Οικονομίας, τρόπου αντίληψης της πραγματικότητας αλλά κυρίως υποδομής, οπότε οι θετικές επιστήμες δεν έχουν καλό αντίκρισμα. Οι θετικές επιστήμες έχουν ιδιαιτερότητες ως προς τον τύπο αγοράς εργασίας που απευθύνονται: σε χώρες με κρατικισμό και παλαιοκομματική ιδεοληψία είναι ανύπαρκτες.
Λόγω της φύσης τους ότι πρόκειται για επιστήμες καινοτομίας, ανοιχτού μυαλού, δράσεων με projects κλπ είναι λογικό, είναι φυσικό, ότι θέλουν και μια ανάλογη κοινωνία για να μπορέσεις εσύ ή ο οποιοσδήποτε να παράξει έργο και να κάνει την δουλειά του χωρίς υποτονικότητα και αναξιοκρατία. Τα άλλα όλα είναι οδοντόκρεμες. Χωρίς συναισθηματισμό, όλοι αγαπάμε την Ελλάδα, είναι ο τόπος μας, αλλά η τσέπη δεν γεμίζει με συναίσθημα και αρχαία μνημεία. Το εξωτερικό και ειδικά ο Δυτικός κόσμος, παρέχουν καλύτερο περιβάλλον σπουδών και εργασίας για εκείνον που θέλει να εργαστεί με κανόνες και αξιοπρέπεια. Παρέχουν "know-how-to" επειδή έχουν εμπειρία χρόνων σε αυτή την κοινωνική δομή. Δεν έχουν κάνει κάποια "μαγεία" προόδου, απλά οι κοινωνίες ζούνε το σήμερα προετοιμαζόμενοι για το μέλλον. Αυτό που δεν κάνουμε ποτέ στην αγαπημένη μας Ελλάδα.
Αν πας στην Κένυα για παράδειγμα, θα βρεις άλλη κοινωνική δομή και θα πρέπει να προσαρμοστείς σ' αυτήν κτλ. Δεν έχει να κάνει τι θα σου πει ο καθένας ως επιλογή
@KaterinaL όσο πως εσύ αντιλαμβάνεσαι την ωμή πραγματικότητα. Η Ελλάδα είναι αυτή που είναι.
