Δυστυχώς και στο εξωτερικό (αν δεν είναι στις ΗΠΑ) οι θέσεις αυτές είναι αρκετά επισφαλείς από άποψη εργασίας και "καριέρας". Στο γενικό χυλό, υπάρχουν θέσεις που μπορεί να πληρώνονται από κάποιο ερευνητικό πακέτο ή και άλλες που να μην πληρώνονται καθόλου ή να έχουν πολλή χαμηλή αμοιβή (μετά τη φορολογία εισοδήματος και τα έξοδα ζωής σε μια ξένη χώρα).
Γενικά, αυτές οι θέσεις ειδικά στο εξωτερικό εξαρτώνται από την συχνότητα δημοσιεύσεων (και δυνατότητων προώθησης). Όποιος δεν δημοσιεύσει συχνά (για πολλούς λόγους) αρχίζουν οι γκρίνιες από τον επιβλέποντα καθηγητή, ή διάφορους σπιούνους ερευνητές-συνεργάτες με τελική απόφαση της παύσης του συμβολαίου εργασίας και άρα ανεργία. Γενικά σε κάθε ερευνητική ομάδα υπάρχουν οι 1-2 δυνατοί και οι 10+ αναλώσιμοι ερευνητές και κάποιοι με αμφιλεγόμενο ρόλο (ισχυρές γνωριμίες). Ακόμη και αν υπάρξει κάποια πρόοδος με τις δημοσιεύσεις και μπορέσει κάποιος να ολοκληρώσει το διδακτορικό του, η ακαδημαϊκή άνοδος έχει μια δυσκολία λόγω του ανταγωνισμού από άλλους ερευνητές, κατόχους διδακτορικών επίσης, πράγμα που πολλές φορές δημιουργεί τοξικό κλίμα μεταξύ τους για το ποιος θα επικρατήσει ή θα κερδίσει 1 θέση σε κάποιο Πανεπιστήμιο ή ερευνητικό ίδρυμα. Οι δυνατότητες προώθησης σχετίζονται με το δίκτυο κοινωνικής δικτύωσης, βύσματα και κλίκες (ο καθένας το ερμηνεύει όπως θέλει). Δηλαδή, μετά μπορεί για μια θέση ερευνητή να κάνουν αιτήσεις και 500 άτομα με ίδια σχεδόν προσόντα ή ...από όλον το κόσμο (αν μιλάμε για αγγλόφωνες χώρες). Όπως είπα πιο πάνω, τα αρχέγονα ένστικτα επιβίωσης (ο θάνατός σου η ζωή μου) υπάρχουν σε όλα τα κράτη του κόσμου γιατί οι άνθρωποι είναι παντού ίδιοι. Το φαγητό είναι διαφορετικό..
Όταν υπάρχει ανταγωνισμός όχι για την ποιότητα έρευνας αλλά για το αποτέλεσμα, που είναι ένας χ αριθμός δημοσιεύσεων το χρόνο, επειδή από αυτό εξαρτάται η θέση εργασίας, αρχίζουν τα αθέμιτα μέσα επιβίωσης (αρχέγονα ένστικτα) όταν τελειώσουν οι αντοχές. Ο καθένας βέβαια το διαχειρίζεται διαφορετικά!
Ποιος ελέγχει την ακαδημαϊκή έρευνα;
Η ακαδημαϊκή έρευνα υποστηρίζεται και ελέγχεται από πολυεθνικές εταιρίες επιστημονικών περιοδικών που τοποθετούν τα άρθρα που δημοσιεύονται και ένα δίκτυο από μεγάλα ξενοδοχεία, εκδοτικοί οίκοι βιβλίων, αεροπορικές εταιρίες που στηρίζουν μέσω προμήθειας τα διάφορα συνέδρια σε άλλες χώρες με ειδικά "πακέτα". Σε αυτές τις εταιρίες έκδοσης επιστημονικών περιοδικών, αρχισυντάκτες ή διευθυντές έκδοσης μπορεί να είναι συγκεκριμένοι καθηγητές Πανεπιστημίου που μπορεί να επιβλέπουν ερευνητικά μια περιοχή ή να εκπροσωπούν μια χώρα σε μια ερευνητική περιοχή και σίγουρα γνωρίζονται και με τον καθηγητή που μπορεί να σε επιβλέπει. Αυτά τα άτομα θα τα συναντά κάποιος σε διάφορες συσκέψεις ερευνητικού αντικειμένου, ημερίδες, (παγκόσμια ή τοπικά συνέδρεια, κτλ) οπότε αναπτύσσεται μια σχέση φεουδαρχικής "υποταγής" με πολλές εξαιρέσεις.
Πλέον τα Πανεπιστήμια στο δυτικό κόσμο, αναζητούν ερευνητικό προσωπικό χαμηλού κόστους (και έντονης ψυχολογικής φθοράς) για να μπαίνουν σε δίκτυα ερευνών χωρίς πολλές φορές σαφή στόχο. Πρέπει να φαίνεται ότι το σύστημα δουλεύει και όχι με απόδοση πάντα. Εννοείται ότι αυτό δεν το φωνάζουν, γιατί θέλουν κόσμο που να στηρίζει αυτό το σύστημα, αλλά αυτή η κατάσταση βιώνεται μετά. Σημασία έχει ότι υπάρχει μια κινητικότητα διδακτόρων και μεταδιδακτόρων ερευνητών, νέων καθηγητών Πανεπιστημίου, ερευνητών Α' και Β' βαθμίδας, στηρίζεται η τοπική οικονομία από μετανάστες-ερευνητές και τρώγονται λεφτά από την ΕΕ ή από διεθνείς ενώσεις, φαρμακευτικές βιομηχανίες, τεχνολογικές βιομηχανίες, θρησκευτικές οργανώσεις μπορεί και χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς που μπαίνουν ως χορηγοί.
