Ο σκοπός των πανελληνίων είναι η διανομή ενός τεράστιου αριθμού υποψηφίων σε περιορισμένο αριθμό θέσεων σε κάθε σχολή, ειδικά στις περιζήτητες. Αντίστοιχα λειτουργούν και άλλα συστήματα στο εξωτερικό, όπως MCAT, SAT, Step 1 (για ειδικότητες) και άλλα. Απλά στο εξωτερικό λαμβάνονται υπόψη και άλλοι παράγοντες, όπως το βιογραφικό και η συνέντευξη, αλλά στην μικρή μας Μπανανία μία τέτοια διαδικασία θα ήταν απόλυτα διαβλητή (και πάλι όμως, αν δεν έχεις γράψει καλά στα Steps για παράδειγμα, μην περιμένεις περιζήτητη θέση ειδικότητας ακόμα και αν είσαι ο Θεός ο ίδιος).
Πολύ σημασία δίνουμε τελικά στις Πανελλαδικές. Δεν είμαστε ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι που εφαρμόζουν ένα ανταγωνιστικό σύστημα εξετάσεων για εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Σίγουρα θα μπορούσε να γίνει πιο αντικειμενικό, όπως πχ. με την εξέταση αποκλειστικά μέσω ερωτήσεων πολλαπλής επιλογής (που διορθώνονται από υπολογιστή), ή να αλλάξει η ύλη, αλλά δεν είναι ο 'μαραθώνιος' που το παρουσιάζουν οι περισσότεροι. Απλά είναι η πρώτη επαφή των μαθητών με σοβαρές, σχετικά αδιάβλητες εξετάσεις στις οποίες δεν τους έχει πει ο καθηγητής τα θέματα, και που χρειάζεται παραπάνω προσπάθεια από 1 μέρα στην εξεταστική για να γράψει κανείς (υπενθυμίζω ότι στο πανεπιστήμιο η ύλη είναι πολλές φορές πολλαπλάσια και δύσκολη), και αυτό τους 'κακοφαίνεται'.
Ακόμα και σε αυτό το θέμα, αυτή η νοοτροπία που ανέφερα μόλις φαίνεται: οι καθηγητές που κάνουν σωστά την δουλειά τους καλούνται κομπλεξικοί (στην τελική, μην κάνεις τις ασκήσεις που βάζουν, απλά μην απαιτείς και 19-20 στο τέλος). Κανείς δεν υποχρεώνει κανέναν να προσέξει (ρωτήστε τα 'καμάρια' του συστήματος που πάσχουν από χρόνια δυσανεξία στο διάβασμα, και πάλι περνάνε την τάξη χωρίς να ιδρώσει το αυτάκι τους).
