Κοίταξε να δεις πώς έχεις:
Το σύστημα που έχει η Γραμματεία στις σχολές είναι τόσο απαρχαιωμένο, που, για να μπει η Γραμματέας μέσα χρειάζεται να ξεσκωνίσει καλά την μητρική πλακέτα, να φυσήξει το φουρφούρι (την μαλακία για μην υπερθερμένεται ο επεξεργαστής) και, καλώς εχώντων των πραγμάτων ο υπολογιστής θα ανοίξει. Και τότε ξεκινάει το καλύτερο: Αν ο υπολογιστής καταφέρει και ανοίξει, η γραμματέας πρέπει να θυμηθεί τον κωδικό χρήστη των windows... Αν είσαι τυχερός, θα υπάρχει σημειωμένος κάπου στο γραφείο της. Αν όχι, άστο καλύτερα. Αν, όμως υπάρχει, τότε θα μπει στο σύστημα. Και εκεί ξεκινάει το καλύτερο: Θα πρέπει να πλοηγηθεί και να ανοίξει την database... Αν είσαι τυχερός, θα υπάρχει εκεί κάποιος χακεράκιας να της δείξει τι να πατήσει. Αν όχι, άστο καλύτερα. Αν, όμως υπάρχει, τότε θα μπει στο σύστημα. Και εκεί ξεκινάει το καλύτερο: Θα πρέπει να δώσει τον προσωπικό κωδικό της, για να συνδεθεί στο σύστημα.... Αν είσαι τυχερός, θα τον έχει σημειώσει στο κινητό της. Αν όχι, άστο καλύτερα. Αν, όμως υπάρχει, τότε θα μπει στο σύστημα. Και εκεί ξεκινάει το καλύτερο: Θα σου ζητήσει τον αριθμό ταυτότητάς σου, για να τον καταχωρήσει. Αν είσαι τυχερός, θα τον ξέρεις και θα της δώσεις. Αν όχι, άστο καλύτερα. Αν, όμως τον ξέρεις, τότε θα τον καταχωρήσει. Και τότε ξεκινάει το καλύτερο, το πραγματικά καλύτερο: Θα αρχίσει να σου γκρινιάζει για το γεγονός ότι μπήκε σε όλη αυτή τη διαδικασία, επειδή εσύ δεν πρόσεχες όταν καταχωρούσες τα στοιχεία σου. Αν είσαι τυχερό, θα γλυτώσεις το κήρυγμα. Αν όχι, άστο καλύτερα...
Οπότε, το μεγάλο ερώτημα που πρέπει να ρωτήσεις (και κανέναν άλλον, παρά τον εαυτό σου) δεν είναι αν γίνεται να αλλάξεις τα στοιχεία σου... Αλλά
αισθάνεσαι τυχερός?