Δεν βασίζεται μόνο στο επίπεδο των ελληνικών πανεπιστήμιων που σαφώς και είναι ανώτερα απο πανεπιστήμια του εξωτερικού απο άποψη μαθημάτων αλλά τα πανεπιστήμια έχουν τρομερά κενά,έλλειψη σε υποδομές τις οποίες μάλιστα φροντίζουν καποιοι να τις φθείρουν (τα βλέπαμε πριν λίγο καιρό με τους εθνομηδενιστές του ΑΠΘ που φύγανε και άφησαν συντρίμια)
Και άντε πες τις υποδομές, δεν τις "κοιτάς".
λέμε τώρα, γιατί πάντα τις κοιτάς και πρέπει να τις κοιτάς γιατί αγγίζουν απλά το όριο του να είναι ανθρώπινες, anyway.
Από τα πιο βασικά είναι η μηδενική επικοινωνία με οποιονδήποτε καθηγητή.
Και δεν μιλάω μόνο για το τελικό στάδιο του πανεπιστημίου, αλλά και πολύ νωρίτερα. Από δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο... Δεν θυμάμαι να έχω πετύχει δασκάλους και καθηγητές με μεγάλη άνεση σε ερωταπαντήσεις, απορίες και αναλύσεις πάνω σε αυτές.
Μόνο ότι <<δεν προλαβαίνουμε να βγάλουμε την ύλη>>.
Στο εξωτερικό, θέλουν, ζητάνε να έχεις επαφή μαζί τους. Με μαιλς, οποιαδήποτε στιγμή, χωρίς καν να κάνουν παραπάνω από 1 ή 2 μέρες να απαντήσουν, ή μέσω τηλεφώνου. Γιατί θέλουν να βοηθήσουν, γιατί καταλαβαίνουν ότι οι ίδιοι ήταν στη θέση μας και ένιωθαν το ίδιο ή είχαν αντίστοιχες απορίες/ιδέες κτλ.
Είναι σχεδόν πολιτισμικό σοκ να βλέπεις ότι κάποιος "σε θέλει" τόσο πολυ! Θέλει να βρίσκεσαι εκεί, να σπουδάζεις, να μάθεις, να βγεις έστω και λιγάκι διαφορετικός από ό,τι μπήκες. Όσο σκράπας και αν είσαι, είναι εκεί. Δεν χωρίζεται το τμήμα σε δύο ταχύτητες όπως συνηθίζουν οι δικοί μας.
Το πρόβλημα παραείναι ριζικό γενικά. Και δεν βλέπω να αλλάζει σύντομα..
Είναι η σκέψη μας, το μυαλό μας το ίδιο και ένα εσωτερικό είδος αίσθημας κατωτερότητας να το πω..;
