Εχω περασει επαναστατικη εφηβεια, εχω αλλαξει σχολεια, φιλοι εναλασσονταν, δεν εχασα καμια εκδρομη, γενικα περνουσα καλα και πολυ εντονα.
Μονιμως τρελα ερωτευμενη, παντου καρδουλες, απειρες κοπανες και πολλες αποβολες.
Ημουν μαθητρια αρκετα καλη και φιλοτιμο παιδι αλλα ατακτη σε σημειο οι καθηγητες να πιανουν το στομαχι τους. Οποτε τους πετυχαινω με ρωτανε αν εχω ηρεμησει και μου τονιζουν πως φαινοταν πως θα εξελιχθω. Χαιρομαι να τους συναντω, νομιζω κι αυτοι.
Μου ειχαν αδυναμια οπως και οι γονεις μου, ημουν τοσο δικαιη που οσο σκανταλιαρα κι αν ημουν εβγαινα απο πανω
Οι μαθητες μου σημερα με ρωτουν αν ημουν ..φυτο η αν ημουν ησυχη. Εννοειται πως αποφευγω να τους απαντω(δε μαρεσει ουτε ψεμματα να λεω οποτε διαλεγω μεση οδο.. δε λεω αληθεια) αφου εχω αλλαξει μοιρες και γιαυτους ακριβως τους λογους ειμαι πολυ κοντα στα παιδια και κυριως στα ανησυχα. Μονιμως οργανωτικη, στις προεδριες της ταξης, υπευθυνη και αρκετα γλωσσου, ευαισθητη να τα βρισκω σε οσους μαλωναν, εμπαινα στη μεση χωρις να με αφορουν θεματα και ερχομουν κοντα με πολλα παιδια.
Εχω κρατησει απολα τα σχολεια καποιες επαφες, με καποιους χαθηκα αλλα συνειδητα. Ποτε δε''χαθηκα'' απλως για να χαθω, προσωπικα παντα ειχα λογο για να ξεκοψω.
Δεν θαθελα να γυρισω πισω γιατι σημερα περναω επισης καλα. Αυτο ισως αλλαξει και παλι και παλι αλλα πισω δε γυρναω,καθε φετος ειναι και καλυτερα, ριχνω μαυρη πετρα στο παρελθον σε ολα οσα σχετιζονται με την ζωη μου και ποτε δεν κοιτω πισω παρα μονο δουλευω το παρον μου και φτιαχνω τα θεμελια του αμεσου μελλοντος.
Ετσι μου αρεσει και αυτο με κανει καθημερινα να πηγαινω ολο και πιο μπροστα, κι αν με ρωτησεις αν κανω καπου λαθος θα σου απαντησω- μπορει, αλλα ποτε δεν υπαρχει λαθος η σωστο, αρκει να παιρνεις μιαν αποφαση ακομα κι αν ειναι λαθος.
ειναι προτιμοτερο να ξερεις να αποφασιζεις απο το να ταλαντευεσαι αναμεσα σε σωστα και λαθη.