Ενθουσιάστηκα, με την έννοια του ότι "μεγαλώνω", δηλαδή ότι πλησιάζει το τέλος του σχολείου, ότι θα είμαι και εγώ ένα από τα παιδιά του λυκείου. Μέχρι τότε άκουγα για λύκειο και πανελλήνιες και το σκεφτόμουν ως κάτι μακρινό, που αφορούσε μεγάλα παιδιά, σε ένα στυλ "ουάου: λύκειο..."
Από την άλλη, φοβόμουν γιατί μας είχε προϊδεάσει ένας καθηγητής από το γυμνάσιο, λέγοντάς μας ότι το γυμνάσιο και το λύκειο δεν έχουν καμία σχέση, ότι δε θα έχουμε πλέον τις σχέσεις που είχαμε με τους καθηγητές του γυμνασίου γιατί οι καθηγητες του λυκείου είναι πολύ αυστηροί και ότι δε λένε ούτε καλημέρα.
Αλλά εντάξει, ήταν λίγο υπερβολές όλα αυτά...
Επίσης, είχα την αίσθηση ότι στο λύκειο θα "έπεφτα" σαν μαθήτρια επειδή θα ήταν δύσκολα, αλλά τελικά καμία σχέση.
Όλα είναι μια ιδέα. Για τις πανελλήνιες βέβαια, δε μπορώ να πω το ίδιο πράγμα. Δεν τις έχω ζήσει, τώρα ξεκινάει το λούκι, αλλά και μόνο που τις σκεφτομαι, τρέμω.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.