"Καταστραφολογία, μιζέρια, βασιζόμενοι σε τυχαίες περιπτώσεις, γενικόλογα, δε γνωρίζουμε στο ελάχιστο, ανυπόστατα πράγματα". Σα να ακούω ένα φερέφωνο να διατυμπανίζει όλο τα ίδια πράγματα. Η κατάσταση δεν πρόκειται να αλλάξει ούτε άρδην ούτε μάρδην σε αυτή τη χώρα και αν το θέλουμε το δεχόμαστε. Δεν αντιτίθεμαι στην επιθυμία του παιδιού να πορευθεί στον κλάδο τον οποίο επιθυμεί. Ευελπιστώ να κάνω κι εγώ το ίδιο. Αλλά αυτό πάντα έχει τον αντικτυπό του. Και τα περί αγάπης για δουλειά και πως αυτή θα επιφέρει την επαγγελματική αποκατάσταση είναι για ένα απειροελάχιστο ποσοστό του πληθυσμού μας. Οι υπόλοιποι είναι αστυνομικοί, στρατιωτικοί, δάσκαλοι, διορισμένοι καθηγητές και δημόσιοι υπάλληλοι και τα ακούν τζάμπα και βερεσέ. Ο ιδιωτικός τομέας (εκτός των δικηγόρων και ΣΙΑ) είναι ακόμη σε νηπιακή κατάσταση. Τόσο που δεν έχει βγάλει δόντια ακόμη. Και οι υπόλοιποι είναι άνεργοι. Με πτυχία, χωρίς, διδακτορικά, ιστορίες από όλα έχει ο μπαξές. Διαλέχτε και πάρ'τε. Αυτοί σάμπως δεν είχαν τις ίδιες βλέψεις με μας; Αν εθελοτυφλούμε και λέμε "όλα πάνε καλά, όλα θα γίνουν και όλα θα έρθουν" είμαστε απλά μοιρολάτρες. Και σίγουρα το 100% εξ ημών δεν ξέρει τι θα του ξημερώσει αύριο. Αλλά όσοι μπορούν κοιτάζουν τη βολή τους γιατί αυτή προέχει και μετά βλέπουν αν το αγαπάν και το αντικείμενο. Κι αν δεν το αγαπάν, βρε δε βαριέσαι αδερφέ από 'δω παν' κι άλλοι...